Garden of Cinitria

I think I know

2009-07-22T21:45:00.004+03:00

Twilight soundtrack'inden bir şarkıya taktım bu ara. Decode, şuradan dinlenebilir. Müziği de sevdim, hatunun sesini de. Gerçi bateride biraz daha çılgın olunabilirmiş sanki, tabii Portnoy'u bi de canlı canlı gördükten sonra böyle düşünüyo da olabilirim.
Kendime de bir pay çıkarttım şarkıdan. En sonunda diyor ya; ayrıca hoşuma gitti:

There is something I see in you
It might kill me
I want it to be true

22.07.09

bahçe düzenlemesi II

2009-07-20T01:22:00.002+03:00

Bu template'i sevdim. İyi hoş. Ama html'i ne kadar didikledimse de yazıların tarihini göstermeyi başaramadım. O düşünülmemiş belki de. Bu işlerden hiç anlamam aslında. Ne öğrendiysem burada template'lerin orasını burasını değiştirmeye çalışarak, deneme-yanılma yöntemiyle öğrendim.
Bir de Görkemcimden öğrendiğim yerden bir ufaklık buldum. İyi bir bahçe yavru ejderhasız olmaz ama değil mi. Ayrıca su kenarında olmak da huzur verebilir bence.

one jaguar

2009-07-20T00:48:00.000+03:00

"...and besides, you know, the greater part of any seduction lies in the chase..."

The Lollipop Shoes - J.H.

The weather that I brought

2009-07-19T20:05:00.007+03:00

Geçenlerde yazlığa gitmiştim hani, hatırladınız mı?

Sanki bulutlar böyle...nasıl diyeyim "blob" diye damlayacakmış gibi.

Ertesi günün belki de fena olmayacağını düşündüren gün batımı.

Ertesi gün

Yağmur ve güneş

Gökkuşağı

pekala...itiraf ediyorum...

2009-07-17T15:03:00.002+03:00

Görkemcik ebelemiş beni :) Bir ağaç kovuğundan gizli bilgiler çıkardım ben de. Buyrun:

1. İlk kez birinden hoşlandığımda yuvadaydım. Adının Efe olduğunu sanıyorum, galiba sarışındı.

2. Çok küçükken "muhallebiye benziyor" diyerek dondurma yemezdim, boş külah kemirmeyi severdim.

3. Yapmak istediğim işler ve ilgilendiğim konular az çok şöyle bir sıraya girdi yıllar içinde: paleontoloji (dinozorları keşfetmiştim), zooloji, baba mesleği, bilgisayar oyunu tasarımı, arkeoloji, ejiptoloji, moda tasarımı, endüstri ürünleri tasarımı...Bir de her zaman bir kütüphanede ya da kitap dükkanında çalışmak istemişimdir. Ama etraftaki modern tipli dükkanlardan değil. Eski görünümlü, ahşap raflı, insanı iyi hissettiren sevimli bir dükkanda.

4. Hep çift sayıda zeytin yerim. Tabakta tek başına duran çekirdek hoşuma gitmez.

5. Ortaköy sahilde çocuk parkı vardı bir zamanlar. Bir gece bizimkiler lokantada otururken ben de orada oynuyordum. Kaydıraktan kaydım ve kaydırağın bitiminde yatmakta olan köpekle buluştuk yolun sonunda. Bir süre "acaba böyle kuduz olunuyor mu" diye düşünmüştüm.

6. İlk ne zaman dinlediğimi hatırlamıyorum ama Bryan Adams kesinlikle ilk göz ağrımdı

7. Bir gün ben bebekken halamlar pek sevdikleri bir yakınları ve onların ufaklığı ile oturuyorlarmış. Sırf eğlence olsun diye hadi ikisi beşik kertmesi olsun heh heh heh denmiş. Yani geyiğine de olsa bir beşik kertmem varmış benim. Doktor üstelik.

8. Kivi sevmem, ancak en en en tatlısından yiyebilirim ama o çekirdekleri hep tuhaf nahoş bir ekşilik hissettirir bana. Öte yandan tekila veya votka yanında limonu kabuğu ile hatur hutur yerim.

9. Asla kardeş istemedim. Küçükken ranzam olsun isterdim ama, üst katında oyun oynamak için. Bir gün bana yeni yatak alınsın diye dükkana gittik, kırmızı kıpkırmızı çok güzel bir ranza vardı. Bana dediler ki bunu alırsak bir de kardeşin olması lazım ama. Kardeş de istemem ranza da istemem dedim ben.

10. En kötü huylarımdan biri işlerimi ertelemek. Sonradan yaşadığım sıkıntıya, kalp çarpıntısına, endişeye yol açmadan yapacağımı yapsam ya. Üşenmeden. Ki bu da bir başka kötü özellik.

11. Uzun zaman kollarım ve ellerim örtünün altında kalacak şekilde uyudum. Sebebi de küçükken gördüğüm bir rüya sanırım, ağlayarak uyanıp anneme "elimi boğa ısırdı" demişim. O gün kocaman siyah bir köpek görmüşüz aslında, boğa ordan geliyor muhtemelen. Bir de yastık konusu...Küçük bir yastığım var, normal yastığımın-ki o da hep yumuşacık kuş tüyü - yanında mutlaka o da olurdu uyurken. Sonra büyüdüm. Geçtiğimiz kış annem dedi ki büyük yastığın eskidi, yeni bi tane kuş tüyü alalım. Aldık. Ama ben eskisinden vazgeçemedim. Şimdi üç yastıkla yatıyorum: biri kafamı koymak için, biri sarılmak için, biri de onca seneden sonra hala yanımda kalsın işte diye.

12. Bir tür büyü gücüm olmasını çok isterdim.

13. Şarkı söylemeye bayılırım. Evde, bilgisayar başında, mutfakta, sabahları servis beklerken, lab'da tek başıma iş yapıyorken...Etrafta kimse yokken, müzik eşliğinde, ayna karşısında...Bazen de bazen de uyku öncesi.

14. Çok çabuk gözlerim dolar. Birazcık sitem, birazcık kırgınlık, biraz duygu dolu an oldu mu hemen aktive olur fıskiyeler. Ama ortalıkta ağlamayı tercih etmem- elbette istisnalar var- çünkü yüzümün gözümün kızarıklığı bi türlü geçmez. Eskiden çok şiddetli ağladığım zaman nefesim kesilirdi, böyle hıçkıra hıçkıra bir türlü duramazdım.

15. Son olarak da çizgi film izlemeyi çok severim. Babam ben küçükken tvden kaydettiği çizgi filmlerle on tane video kaset doldurmuştu. Diyalogları ezberleyecek kadar defalarca izlendi onlar. Geçenlerde hepsini dvdye kaydettik. Hala mutlu oluyorum onları izlerken.

Sarper ve Emir beyler, sıra sizde :)

17.07.09

everywhere you go always take the weather with you

2009-07-14T19:01:00.003+03:00

Acaba ben mi getirdim yanımda fırtınayı? Dün rüzgardan bahsetmiştim, sahildeki kafeterya bölgesindeki wireless'tan faydalanıyordum bu arada. Arkadan sinsi sinsi yaklaşan kara bulutları farkedip kapadım bilgisayarı, eve döndüm hızlı hızlı. Peşimden de yağmur başladı. Öğleden sonra hava açar gibi oldu, sonra 10-15 dakika süren müthiş bir yağmur daha. Çok komikti ama, bir anda karardı etraf, deli gibi yağmaya başladı, insanlar sırılsıklam koşa koşa kaçıştılar evlerine. Ben de balkonuma çıkıp yağmuru seyrettim. Birazcık güneş açtı o sırada, hemen öbür taraftaki pencereye koştum, beklediğim gibi kocaman bir gökkuşağı vardı karşıda.
Bugün de deli rüzgar var, bütün bulutlar gitti. Ama deniz dünden de beter durumda. dalgasından falan değil de tüm o dalgayla gelen pislik yüzünden giresim yok. Bakalım belki yarın daha iyi olur.
Komşularımız da diyor, "Tüh bak en sonunda sen geldin, hava bozdu" diye. Ben de diyorum "Evet...eğer burası bana olan sevgisini böyle gösteriyorsa anlaşamayacağız...". Olasılıkların ikisi.

14.07.09

2009-07-13T14:54:00.002+03:00

"I woke up unrefreshed, with that awful feeling that in a moment I would remember bad things..."
Gece üstüne korkunç bir sıkıntı ve umutsuzluk çökünce sabah da böyle uyanıyor insan. Ama çok şükür düşündüğüm kadar kötü değil vaziyet.
Yazlıktayım. Rüzgar çıktı bugün, deniz dalgalı. İyi ki dün üşenmeyip yüzmüşüm. Aslında sakin sakin güneşlenmek istiyordum, bir de denizin biraz daha sıcak olmasını. Yine de düşünmek için iyi burası.

13.07.09

a good day as any

2009-07-02T23:37:00.001+03:00

Biliyorum, çok uzun zamandır yazmadım. Bahçenin her tarafını yabani ot bürüdü, örümcek ağları sardı. Mazeret derseniz bir sürü sayabilirim şimdi, ama...ama. Benden hala umudu kesmemiş olan Görkem'cimden başka bu yazdıklarımı kim okuyacak onu bile bilmiyorum şu anda. Ama sorun değil, kendim için yazarak başlarım yine.
Master tezimi bitirdim, sundum, teslim ettim. Yarın diplomamı alıyorum. Şu anda olmam gerekenden daha hissiz olabilirim doğrusu. Belki de yarına saklıyorumdur duygularımı. Şimdilik elbisem askıda, cübbem+kepim+yakam yolculuğa hazır.

02.07.09

Güzelleme

2009-03-16T11:48:00.003+02:00

Bak bunlar ellerin senin bunlar ayakların
Bunlar o kadar güzel ki artık o kadar olur
Bunlar da saçların işte akşamdan çözülü
Bak bu sensin çocuğum enine boyuna
Bu da yatak olduğuna göre altımızdaki
Sabahlara kadar koynumda yatmışsın
Bak bende yalan yok vallahi billahi
Sen o kadar güzelsin ki artık o kadar olur

İşe bak sen gözlerin de burda
Gözlerinin ucu da burda yaşamaya alışık
İyi ki burda yoksa ben ne yapardım
Bak çocuğum kolların işte çıplak işte
Bak gizlisi saklısı kalmadı günümüzün
Gözlerin sabahın sekizinde bana açık
Ne günah işlediysek yarı yarıya

Sen asıl bunlara bak bunlar dudakların
Bunların konuşması olur öpülmesi olur
Seni usulca öpmüştüm ilk öptüğümde
Vapurdaydık vapur kıyıya gidiyordu
Üç kulaç öteden İstanbul gidiyordu
Uzanmış seni usulca öpmüştüm
Hemen yanımızdan balıklar gidiyordu.

C.S.

Aşk

2009-03-16T11:46:00.002+02:00

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken

Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

C.S.

...aşk tabiatımdır benim

2009-03-09T20:27:00.000+02:00

Ne ararken karşıma çıkmıştı bu şiir hiç hatırlamıyorum. Dört yıl önceydi, onu hatırlıyorum sadece. Bir de çok hoşuma gittiğini.

Aşk

Bunca gün, ah, bunca gün
görmeyi seni böyle kırılgan, böyle yakın,
nasıl öderim, neyle öderim?

Uyandı kana susamış
ilkbaharı koruların,
çıkıyor tilkiler inlerinden
çiylerini içiyor yılanlar,
ve ben gidiyorum seninle yapraklarda
çamlar ve sessizlik arasında,
sorarak kendime nasıl, ne zaman
ödeyeceğim diye şu bahtımı

Bütün gördüklerim içinde
yalnız sensin hep görmek istediğim
dokunduğum her şey içinde
senin tenindir hep dokunmak istediğim:
seviyorum senin portakal kahkahanı
hoşlanıyorum uykudaki görüntünden

Ne yapmalıyım, sevgilim, sevdiceğim
bilmiyorum nasıl sever başkaları
eskiden nasıl severlerdi,
yaşıyorum, bakarak, severek seni,
aşk tabiatımdır benim

Her ikindi daha da hoşuma gidiyorsun.

Nerde o? Hep bunu soruyorum
kaybolduğunda gözlerin
Ne kadar geç kaldı! Düşünüp inciniyorum,
yoksul, aptal, kasvetli duyuyorum kendimi
geliyorsun sen, bir esintisin
şeftali ağaçlarından uçan.

Bu yüzden seviyorum seni, bu yüzden değil
o kadar neden var ki, o kadar az,
böyle olmalı aşk
kuşatan, genel
üzgün, müthiş,
bayraklarda donanmış, yaslı,
yıldızlar gibi çiçek açan,
bir öpüş kadar ölçüsüz.

Pablo Neruda
Çeviri : Erdal Alova

neon

2008-12-21T23:59:00.002+02:00

Geçen gün evdeki içkilerle kokteyl denemesi yaparken şöyle bişey elde ettim. Adını neon koyduk. Karıştırıcıyla uyuma dikkat lütfen.

yağmurlu cumartesi

2008-12-21T00:39:00.008+02:00

Uzuun uzun uyuyabilmiş de olsam yorgun kalktım sabah, daha doğrusu öğlen. "Kırıklık" fena şey, bir de dün hakkaten yormuşum kendimi sanırım, sırtım filan da ağrıyordu kalktığımda. Ya da gece yataktan düştüm. İkisinden biri.

Havadan ve randımanlı nefes alamamaktan olsa gerek, fena başım ağrıdı gün boyu. Saçımı okşayacak eli, yaslanacağım omzu aradım. Mikrop saçmakta olsam da...

Kitap okudum, Kiralık Nişanlı.

Çizgi roman okudum, Daredevil.

Film izledim, Constantine.

Bu arada kanatlara bayılıyorum ben. Gerçekten.

Beklemediğin zaman çalıyor telefon galiba.

kaotik sabah

2008-12-19T23:29:00.003+02:00

Sabah anlamadığım bir sebepten dolayı alarmım çalmadı. Acaba o çalmış olup da, üç saniye içinde ben de kapatıp, tekrar uyuyup, sonra da hiç birini hatırlamıyor olma ihtimalim var mı? Mümküm olabilir. Dün gece yattığımda nefes almakta zorluk çekiyordum. Burnum zaten iptal olduğundan, boğazım da her nefeste acıdığından başka solunum yolları düşünmekteydim. Oksijen kıtlığından sızmış olabilirim. Sabah da o fazladan 50 dakikada öyle güzel uyumuşum ki. Rüya bile görüyordum, hatta güzel bişiyler vardı, şimdi hatırlamıyorum ama. Sonra mesaj sesiyle uyandım. Evden nasıl çıktığımı pek bilmiyorum. Günün devamı da lab'a malzeme yetiştirmeye çalışarak geçti. Buna buz taşımak da dahil. Hasta halimle yapmadığım iş kalmadı, artık gülmeye başlamıştım bi yerden sonra. Sonuçta kimya mühendisleri ile son organik lab'ımızı yaptık. "Hocam fotoğraf çekilebilir miyiiz" diyenler oldu. Elimizi sıkıp teşekkür edenler oldu. Bazen beni çok yormuş olsalar da aslında iyi çocuklardı çoğu. Zor ama iyi bir lab'dı. Neyse, erken servise yetişip eve gitmeyi umuyordum ama tabii olmadı, ben de sonrakini beklemek yerine otobüsü tercih ettim. O da bir hataymış. Bu yolun tek iyi yanı, eve yürürken kokuyu duyup taze patlamış mısır almam oldu. Sonra da Avatar izlerken afiyetle yedim. Henüz öksürük başlamamışken bitirmek lazım.

pazartesi

2008-12-15T23:35:00.003+02:00

Bir tatilin daha sonuna geldik, yeni bir pazartesi ile işe başladık. Bu bayram önceden planladığımdan çok daha iyi geçti. Aslında eve kapanıp tezimde boğulmaktı esas plan. Fakat kaderin komik bir cilvesi sayesinde ocak ayında master'ı bitirmek yerine haziranda mezun olma yoluna saptım. En hayırlısının da bu olduğunu düşünüyoruz, zira özellikle son bi iki haftadır bu sıkışıklık ve baskı altında ben ben olmaktan çıkıyordum. Buraya doğru dürüst yazıp içimdekileri aktaramadım bile. Önümüzdeki aya yetiştirme derdi ortadan kalktığına göre artık hayatımın kontrolünü tekrar alabilirim. Üzerimde öyle bir gerginlik ve sıkıntı birikmiş ki... Şimdi sakin sakin, panik yapmadan, kafayı sıyırmadan çalışmaya devam edebilirim diye umuyorum.

Tabii işten güçten biraz uzak kaldım bu süre içersinde. Bugün açılışı lab'da dağ gibi yükselen birikmiş raporlara el atarak yaptım. Doldurdum torbama, götürdüm eve. Önce giydiğim kazaktan kurtuldum (rengini modelini falan seviyorum ama beni içten içten kemirerek yiyen bir yünden örülmüş kendisi), sonra nefis bir bardak earl grey hazırladım kendime. Elimde kırmızı kalem ve kucak dolusu raporla sallanan koltuğuma kuruldum. Tik, tik, tik, -5, tik, -2, tik...

come fill your glasses and raise them high

2008-11-30T23:43:00.000+02:00

Dün gece Pulp'ta gözlerimi kapadım bir ara. Johnny B. Good, Hound Dog, A Drinking Song ve tabii Never There beni alıp taaa Olympos'a taşıdı. Zamanın akışının yavaşladığı, görevlerin sorumlulukların endişelerin henüz bana yetişemediği yere. Koşa koşa denize atladığım, dağın gölgesinden öteye gide gide güneşi takip ettiğim, şarkı söylediğim, dans ettiğim, 5-6 saat uyusam da çabucak şarj olup yeni güne başladığım, hafiflediğim enteresan yere.
Gözlerimi orada açmayı isterdim doğrusu.
Bir de Oje'yi çalsalar tam olurdu aslında, "gidiyorum gözüm arkada..." deseler.

2008-11-28T00:26:00.002+02:00

Aklıma şu reklam geldi: "Cebimde bişey var, ama tek bişey değil, pek çok şey".
Anlayan iki dost, bişey demeyin.

tezmek

2008-11-26T19:22:00.000+02:00

Malum, tez yazmaktayım. Bunu orada burada insanlara söylüyorum. Belki sıkıldılar artık benim bu muhabbetimden ama napiyim, hayatımın üzerine çöreklenmiş oturuyor kendisi şu anda. Neyse ki akşamları çalışabilir hale geldim, bir ay önce onu da yapamıyordum. Motivasyonumun ve konsantrasyonumun pamuk ipliğine bağlı olduğu zamanlara göre iyiyim yine. Ama tabii hala endişelişim, hala gerginim. Bazen zamanın tik-taklarını fazlasıyla hissediyorum. Korkularım çekmeceden fırlayıveriyor. İşlerin çokluğu ve çeşitliliği boyumu aşıyor gibi geliyor yer yer. Bazen de kendime güveniyorum, sonra o güven cebimden düşüveriyor bi yerlerde. Arada sinirlerim gevşiyor, gülüp duruyorum. Huysuz ve mutsuz olduğum anları metal müzik ile boğmaya çalışıyorum. Gündüz lab işleri, öğrenci lab'ı işleri, sınavlar, raporlar falan bittikten sonra eve varıyorum. Earl Grey yapıyorum kendime, ya da incecik çekilmiş aromalı kahvelerimden bir fincan italyan kahvesi. Bir de geçenlerde çook şeker dükkanından bir torba dolusu şeker aldım. Favorilerim simit şeklindekiler ve hafif mayhoş olanlar. Sonraa müzik dinliyorum aralarda. İyice daralmışsam Iron Maiden ve Blind Guardian dinliyorum. Hayali bagetlerle havayı dövüyorum. Aslında gerçek bir çift bagetim de yok değil, Direc-T sağ olsun, ama onlara yönelmedim henüz. Daha sakinsem eğlenceli hareketli şeyler dinliyorum. Oturduğum yerde dansediyorum, bazen de odanın ortasında. Bu ara en çok dinlediklerim (ve düşündüm de aslında hepsi genel olarak pek sevdiğim şarkılar, bu dönemde bana arkadaşlık etmeleri çok doğal, bir nevi müzikal doping):
The Beatles - Across The Universe
Sting - Mad About You
Eric Clapton - Change The World
Eagle Eye Cherry - Save Tonight
Matchbox 20 - Real World
Melissa Etheridge - Angels Would Fall
Bryan Adams - Summer of '69
R.E.M. - Imitation Of Life
Noel Gallagher - Don't Look Back In Anger
Toad The Wet Sprocket - Good Intentions
Gin Blossoms - Follow You Down

Böyle işte...

bluboq

2008-11-20T23:26:00.003+02:00

Geçen gün telefonda "mavi sakal" dedim, "mavi kaka" anlaşıldı. Hala aklıma geldikçe kikir kikir gülüyorum buna. Var var, bi yerlerde bi bozukluk var...

tuhaf bir meydan okuma

2008-11-10T20:20:00.000+02:00

"Peki ama Jules, iyilik yapmak için, en iyiyi gerçekleştirmek için ne yapardınız?"
"Tam da senin yaptığını yapardım! Yanımdaki herkese bütün olasılıklara dair ümit verirdim. Biraz önce harika bir şey keşfettin, farkına bile varmadan."
"Ne yaptım?"
"Benim duruduğum kemerin önünden geçerken bana gülümsedin. Ardından, sık sık buraya yemek yemeğe gelen o dedektif arabayla geçti. Suratından hiç eksik etmediği somurtkan haliyle bana baktı. Bakışlarımız karşılaştı. Ben ona senin gülümsemeni aktardım, sonra da onu ayrılırken gördüm, dudaklarında senin gülümsemen vardı. O halde, birazcık ümitle, o da göreceği kadın ya da erkeğe bu gülümsemeyi iletecek. Ne yaptığını anlayabiliyor musun? Kötü olma haline karşı bir tür aşı buldun sen. Herkes böyle yapsa, günde yalnız bir kez, sadece gülümsese, yeryüzünde dolaşacak mutluluğun bulaşıcılığını hayal edebiliyor musun? İşte o zaman bahsi kazanmış olursun."
Sonsuzluk İçin Yedi Gün - Marc Levy

a grin without a cat

2008-11-10T18:41:00.005+02:00

Bugün bir hafiflik vardı üzerimde. Koridorlarda falan yürürken düşüncelere dalıp gülümsedim yer yer. Biraz hınzır, biraz içe dönük bir gülümsemeydi bu. Öyle kendi kendime, kafamda dolaşan fikirlere, vuku bulan olaylara güldüm "heh heh" diye. Bana bir haller oluyor galiba, hafiften sıyırıyo muyum ne. Aman, keyfim yerinde olsun da.

örümcek ağı bağlayacak burası yakında

2008-11-10T00:43:00.003+02:00

Sakin bir hafta sonu idi. Evde oturdum, tez yazdım. Evet, yazdım gerçekten. Verimli çalışabildiğim güzide bir zaman dilimiydi. Geçen hafta sonuna kıyasla gayet normaldi. O geçtiğimiz diğer zaman diliminde başıma türlü türlü şeyler geldi zira. Olaylar cuma günü başladı. Felaket başlayan ve öyle devam eden bir gün. Talihsizlikler sonucu grafiğimizdeki "iş hayatı" sütunu süratle berbat-korkunç-ağlanası seviyesine indi. Üstüne açlık ve trafik da eklenince akşam Kadıköy'e vardığımda neredeyse tükenmiştim. Sonra beklenmedik bir biçimde "aşk" sütununda acayip bir yükseliş oldu. Cumartesi de güzel başladı; sonra "aile saadeti" sütununda ani bir düşüş ile endorfin rezervleri darbe aldı. Neyse, kriz çabuk atlatıldı. Pazar da normal bir gün gibi başladı, sonra "sağlık" sütunu kırıldı. Gece eve döndüğümüz zaman kadar çok fenaydık gerçekten. Of.
Pazartesi epey yorgundum anlayacağınız. Sinirlerim laçka olmuş durumdaydı. Neyse, hafta içi hayat normale döner gibiydi.
Böylece vardık bu hafta sonuna...

biri beni toplasın

2008-10-21T10:30:00.003+03:00

Azıcık ayaklarımı sürüyerek geldim okula. İçimde hafif bir daralma var dün bugün. İnsanlar "Ya, neyin var senin?", "Yok yok kesin bişey var" gibisinden şeyler söylediler. "Ya valla yok bişey, normalim, enerjim düşük herhale biraz" gibisinden cevap verdim. İşin kötüsü güneş akrebe geldi geliyor, bakalım o zaman naapcez.

Küçük aksiliklere kafayı takmak ya da takmamak önemli bir fark yaratıyor aslında. Mesela sabah okula geldim servisle. Lab'ıma gittim, akşam Görkemcim ile takılacağımızı düşündüm. O sırada yine yine akbilimi dün giydiğim pantolonun arka cebinde unuttuğumu farkettim. Koca bir OF çektim, sağa sola savruldum, dağılmış halime söylendim. Sonra dışarı attım kendimi. Kahve alıp KB'nin önünde oturdum. Yıllarca oturduğum yere. Ve ne umutlarla! Kimleri kimleri bekleyerek... Heh. Kantin taşınmadan önce bir başkaydı burası. Değişim tuhaf şey.

Kafein ve temiz hava. Sakin. Sakin.

past tense

2008-10-15T23:22:00.005+03:00

Yine bir fizikçi ile muhabbet etmekteydim. "Neler yapıyorsun?" diye sordu bana. Bir an düşündüm. "İstersen" dedim, "neler yapıyorum yerine neler yapıyordum'u anlatayım." Zira böylesi daha renkli. Şu anda zaman ayıramadığım tüm o şeyleri düşününce içim burkuldu biraz. Ama elimden gelen pek bişey yok şu durumda. Böyle bir dönem bu. Daha yapmam gerekenleri sığdıramıyorum günlerime. Fazlasına yer yok görünüşe bakılırsa.

ay dolunay

2008-10-14T23:05:00.004+03:00

Bavulumu az önce boşalttım. Eve geleli üç gün oldu ama bu geceye kadar odanın ortasında açılmış ve bazı parçaları arama sırasında içi tarafımdan karmakarışık edilmiş vaziyette duruyordu. Daha da dururdu da neyse işte. Bavul boşaltmak bavul doldurmaktan daha kolay gözükse de aslında keyifsiz bir iş.

Adaptasyon. Evet. Zamanın akışı hızlanmaya başladı yeniden. Ya da belki normali budur da ben henüz ayak uyduramıyorumdur. Yapmayı tasarladığım işleri unutuyorum. Günü tam verimli kullanamıyorum. Şu saate geldiğimde kafamda yerine oturmamış parçalar karar verilmemiş konular cevaplanmamış sorular kalıyor. Bir tür plan yapmak lazım sanırım...

Bugün ilk inorganik lab'ıma girdim. Asistanlığa dönüş güzel ama. Moleküler geometri ile ilgili bir deneydi; kimyasal yok, kağıt kalem ve plastik modelcikler var. Öğrenciler bana sordukları kimi soruların cevabını aslında farkında olmadan biliyorlardı. Ben de ufacık ipuçlarıyla yönlendirip doğru cevabı söylemelerine yardımcı oldum. Rahat bir lab idi.

Bu dönem yoğun ve zor olacak. Yapılacak çok şey var ve bir şekilde bunların üstesinden gelmek durumundayım.

Aklıma R.E.M.in şarkısı geliyor. Şu geçen konserde söylediler mi acaba. "Imitation of life"

this lightning storm
this tidal wave
this avalanche, i'm not afraid
c'mon c'mon no one can see me cry

Ben de korkmadığımı söylesem kendime. Yalan ya da gerçek.

Uyuyamadığım geçen gece baktım ki kalbim boş. Arkadaki odacıklardan bahsetmiyorum ama. Onlar ayrı. Bahsettiğim bahçe kısmı, orası boş. Tuhaf. Rüzgar üşütüyor biraz.

Bilinçaltım çalışıyor. Bir zamanlar çok sevdiğim birini gördüm rüyamda. Garip bir biçimde şu güne dek hiç olmamıştı bu onun için.

Kafam da boş diyemeyeceğim. Düşünüyorum. Bazen küçük senaryocuklar yazıp kendi çektiğim filmcikleri izliyorum. Sayfanın sonunda " göl kenarına gitmeyi seçerseniz sayfa 27'ye, ağaçların arasındaki patikayı takip etmek isterseniz sayfa 39'a gidin" yazısını tekrar okuyup, diğer seçenekte ne varmış bakabilmek gibi. O seçeneğin zaten seçilmemiş olmasından dolayı değişen bir şey olamayacağının rahatlığı ile hayal kurmak.

Zamanın yavaşladığına inandığımız yeri özlüyorum.

Bu gece dolunay var.

sonunda

2008-09-26T10:59:00.002+03:00

Şu cuma gününe sağ salim varabildiğim sonunda. Sabah vapurda dışarısını seyrederken V şeklinde güneye doğru uçan kuşlar gördüm. Ben de onları takip edeceğim. Dönüşte görüşürüz...

restless

2008-09-03T00:41:00.002+03:00

Dağıldım. Kafamda bir sürü tilki dolaşıyor. Düşüncelerimi düzene sokmakta zorlanıyorum. Endişe endişe endişe. Hepsini kafama takıyorum, hepsini dert ediyorum. Yapmam gereken bir sürü şey var, neresinden başlayacağımı bilmiyorum. Biraz şunu biraz bunu yapayım diye dolanıp dururken hiç doğru dürüst bişey yapamıyorum. Biraz iyi oluyorum, sonra bir anda keyfim kaçıyor. Çok çabuk kaybediyorum motivasyonumu. Toparlanmam lazım. Nasıl olacak bilmiyorum ama.

Eylül

2008-09-01T22:54:00.004+03:00

Üşüdüm bugün. "Hava serinlemiş yaa" diye mahzun mahzun söylendim arada. Zaman çok çabuk geçmiş gibi, ağustos da bitivermiş. Ama rüzgar da pek bi sert esiyordu canım, mevsimi devralmakta olduğunu bu kadar belli etmesi mi lazımdı ki...

Hafta sonu Kandıra'daydık. Cumartesi gecesi yağmur sesiyle uyandım yine. Yağmurdan çok önce benim kendi bulutlarım üzerimi kaplamaya başlamıştı zaten.

Bugün Görkem'cimle konuştuk, onun içimi rahatlatacağını biliyordum. Ama o sakinliği fazla tutamıyor gibiyim. İçimi kemiren düşünceler geri gelmek için fırsat kolluyor gibi. Yapacak olduğum işler daha zor gelmeye, gözümde büyümeye başladı. Zamanı iyi değerlendirmezsem de sonunda iki ayağım bir pabuca girecekmiş gibi hissediyorum. Bir de ne yapacağımı ve nasıl yapacağımı bilememek korkutuyor beni.

Sanırım mevsimin değişimeye başlamasından da muzdaribim. Rahatsızlığımın, huzursuzluğumun başlıca sebeplerinden biri. Geçiş dönemleri böyle. Kendimi güçsüz hissetmeye başladığımda ardı sıra gelen o düşünce zinciri, o hisler, o görüntüler yine aklımdaydı hafta sonu.

Avalon'un Sisleri 'ni okumaya başladım bir kez daha.

fled

2008-08-28T15:03:00.000+03:00

Sorunumla yüzleşmek yerine geri dönüp kaçtım. Literally. Adeta içgüdü gibi, düşünme ve uzaklaş.Yapılacak en kolay şeydi. Bunun çözüm olmadığını, sadece ertelemeye yaradığını, elbet karşıma çıkacağını biliyorum, biliyorum. Ama ilk tepkim bu olduğuna göre ne kadar iyi hissetmediğim de ortada. Belki, muhtemelen, durumu büyütüyorum. Sonrasında oturup sakince düşününce ne yapmam gerektiğini de görüyorum. Bir dahaki sefere daha hazırlıklı ve daha kontrollü olurum umarım. Bir de "Şöyle yapsak daha iyi olur sanki..." diyen iç sese kulak versem iyi olacak.

hereafter

2008-08-28T12:48:00.002+03:00

Tehlike konusunda bir kez daha uyarıldım. Farklı kişiler anlattıklarımdan oldukça benzer noktalara ulaşıyor ve dikkatli olmamı söylüyor. Ben de ne yaptığımı bildiğime güveniyor gibiyim. (gerçekten mi...) Bir de aslında güvenmemem gereken başka şeylere güveniyor gibi. Ama şu köşenin ötesinde ne olduğunu bilmiyoruz ki. Hepsi varsayım. Göreceğiz bakalım...

Metallica

2008-08-25T18:48:00.000+03:00

Konser sonrası ilk kez gündüz vakti stadın etrafında bulundum. Bu sefer maç kalabalığı vardı, nispeten çok renkli bir kalabalık. Civar sakinlerine her zamanki alışılmış sarı-kırmızı güruhtan sonra o siyahlar içindeki insanlar tuhaf gelmişti herhalde. Konser sonrası sıcağı sıcağına yazamamıştım, şimdi biraz bahsetmek istiyorum. Bu benim ilk stadyum konserimdi. Söz konusu grup da Metallica olunca heves ve heyecan kat sayım oldukça artmıştı. Saatlerce dışarıda bekleyip, güneşte kavrulup, içeri girmeye çalışırken kısmen ezilip, nihayet güvenlikten geçip yeniden ışığa çıktığımızda; stada ve onu doldurmaya başlamış kalabalığa bakıp kalakaldığımı hatırlıyorum. Tabii bu daha hiç bişeydi. Ön gruplar sırayla çalıp sahneyi terkettikten sonra -ki Pentagram harikaydı, bu vesileyle onları da izleyebilmiş olduğum için çok memnunum- sabırsız bekleyiş başladı. Dakikalar uzadıkça kalabalığın içinde sabırsızlık, çoşku, yerinde duramama arttı da arttı. Biz saha içinde sahneye göre sağda nispeten önlerdeydik. Üstümüzdeki tribünden başlatılan meksika dalgası defalarca tüm stadı turlarken hayranlık, şaşkınlık ve burada olmanın bu ortamda bulunmanın mutluluğu ile ağzımız açık seyrettik. Sonra tribündekiler "Saha içi!" diye tezahürat yaparak bizi de harekete çağırınca kendi çapımızda katılmaya çalıştık. Artık bekleyiş dayanılmaz olmaya başlamıştı ki sonunda sahneye çıktılar. Ve bir stad dolusu insan içlerinde biriken tüm o heyecan ve coşkuyu serbest bıraktı. İnanılmazdı. Muhteşem bir sahne performansı, havai fişekler, sahnenin iki yanından havaya yükselen alevler- ki şok edici biçimde yüzümüze vuran sıcaklıktan sonra buna hayret ve sevinç karışımı çığlıklarla karşılık verdik. En önlerde kaşı kirpiği filan yanan insanlar olduğundan şüpheleniyorum. Elbette müzik harikaydı. Fade to Black'i bu şekilde dinleyebildiğim için çok memnunum. Sanırım en çarpıcı şarkı Master of Puppets idi. Bir stad dolusu insanın avaz avaz "Master!" diye bağırması gerçekten inanılmaz, sarsıcı ve müthişti. Aslında tüm konser müthişti. Bittiğinde, oradan ayrılırken üzerimdeki yorgunluğa rağmen değişik bir enerji ile dolmuş gibiydim. Düşündüm ki tüm aksiliklere, ufak sıkıntılara, rahatsızlıklara rağmen böyle bir ortamda bulunmaya değer. Heyecanımı ve hevesimi paylaşan dostlarla başka konserlere gitmeyi umuyorum...

tedirginlik

2008-08-21T16:05:00.000+03:00

Geçenlerde tuhaf bir olay vuku bulmuştu. "Demek ki birileri farkediyor, ama tabii ki elbette ki elbette ki istediğimiz kişiler değil..." diye düşünmüştük ardından.
Bir gün öncesinde aklıma gelivermesinden sonra, sanki düşüncelerimden fırlayıp canlanmış gibi oldu bugün. Sanırım kibar olmaya çalışırken gerektiğinden daha iyi davranıyorum. Bir üçüncü sefer için daha planlı hareket etmeliyim.

particularly intriguing

2008-08-21T12:26:00.003+03:00

Doğru zamanda doğru yerde bulunma şansına sahip olduğum günlerden biriydi dün. Belki Görkem ve Güven'in hediyesinin uğurudur, belki güneş aslan burcundan çıkmadan önceki son günlerin etkisidir. Öğlenki kahve falı da ufak gündelik dileğimin gerçekleşeceği söyledi.
Neyse, olaylardan biri şöyle: Taksim D&R'da dvd'lere bakıyordum. Sıradan tüm rafları gözden geçirdim. Sonra bu sefer de ters yöne doğru giderek bir daha baktım nedense. Rafların bittiği köşeye doğru gelirken sol tarafıma birisi geldi. Bir dürtü ile yüzüne baktım. Hafif arkası dönük şekilde dvd'leri inceliyordu o da. Yine de tanıdım. Arkamdan dolaşıp sağ tarafa doğru geçerken dikkatini çekecek şekilde bakmaya devam ettim gülümseyerek. Beni farketti. O da gülümsedi, biraz şaşırmış gibi. Ersin Karabulut idi kendisi. Yakın çevrem bilir, kendisi zamanında penguen almaya başlamamın sebebidir. " Sen beni hatırlamazsın tabii ama bir arkadaşımla birlikte sana kestane şekeri getirmiştik kitap fuarına" gibisinden bir cümle kurdum (bkz: tüyap). Sonrasında bikaç kez daha taksimde karşılaşıp konuşmuştuk hatta, bu detayı kendime sakladım. Adımı söylediğimde "Aa adını hatırlıyorum ben" dedi. "zaten bu isimde başka insan tanımadığımdan.." diye devam etti gülerek. İsmimin faydaları olmuyor değil. Azıcık daha konuştuk ayaküstü. Sanırım dergiye gideceğim bir gün :)

biraz dünden bahsedeyim

2008-07-31T14:11:00.004+03:00

Sabah uykumu pek alamamış bir halde kalktım. Ama camdan baktım, gökyüzü masmaviydi. İyiye işaret. Çok sevdiğim rengarenk eteğimi giydim. Barış Manço vapuruna bindim. Tost ve çay ile kahvaltı yaptım. Güneşli tarafa cam kenarına oturmuştum; güneş gözlüklerimi taktım, dışarısını seyrettim. Badem dinledim, sadece ilk albüm ama.

Okula gidince ilk iş olarak aylardır uyuyan GPC cihazını uyandırdım. Ama ondan önce merdivende karşılaştığım arkadaşlarımla "bugün benim doğum günüm, öpün beni :) " seansını uyguladık. Sonra lab'da hocamla işle ilgili planlarımızı yaptık. Öğlen markete gidip doğum günü pastam yerine geçecek vienetta dondurmasından aldım iki kutu. Evet, hala varmış öyle bişey, biz de geçenlerde birisi alıp bölüme getirince öğrendik. Hatta tadı hatırladığımdan daha güzeldi. Bölüme dönüp insanlara haber verdim. Saat ikide sekreterlikte buluştuk, bölümümüzün meşhur çanını çaldık olayı duyurmak için. "İyi ki doğdun" sarkısı söylediler bana :) Sonra hocalardan da gelenler oldu. Hülya abla mum bile buldu bana, dilek dilemem için. Başka zaman olsa daha farklı bir dileğim olabilirdi sanırım, ama bu sefer aklımda taze bişey vardı, önceki gün Görkemcim ile mojito eşliğinde konuştuklarımızdan... Dondurmalarımızı yedik, fotoğraf çektik. Okulda böyle kutlayabilmekten çok memnun oldum. Sonrasında hepimiz lab'larımıza dağıldık. Bugün yapmakta olduğum GPC kalibrasyonu için standartları hazırladım. Çıkışta Görkem'le birer kahve içtik, sonra beşiktaşa gittim. Vapurda Ege öykücükleri anlatan kitabımı okudum. Otobüsle caddebostana gittim. Pek sevdiğim italyan restoranında annem babamla yemek yedik. Pek güzel oldu. Eve gidince facebooka gelmiş mesajları okudum, mutlu oldum.

Gün içinde bu bir seneyi düşündüm zaman zaman. Okulu, lab'daki işlerimi, asistanlığı düşündüm. Dostlarımı, gittiğim gezdiğim oturduğum güzel yerleri, tanıştığım insanları, bir arkadaşın dediği gibi "seyyar gönül bahçemde ağırladığım misafirleri" düşündüm. En mutlu olduğum zamanları düşündüm. Gece ağlayarak uyuduğum zamanları da. Kendime dair öğrendiğim şeyleri düşündüm. Bir de gelecek hayallerimi.

Sonra uyudum.

bugün...

2008-07-30T00:00:00.001+03:00

...benim doğum günüm

Mr. Sandman

2008-07-25T10:28:00.004+03:00

İki haftadır her gece rüya görüyorum. Eve döndükten sonra gördüklerim o kadar canlı değil, hatırlaması güç. Ama Kandıra'dakiler acayipti. Gerçek gibiydiler, uyandığımda da aklımda kalıyorlardı. Üstelik gecede bikaç tane. Yakın geleceğe dair şeyler, film gibi maceralar gördüm. Üç tane de eski sevgili. Bir tanesine kızgın olduğum bir konuyla ilgili ilk fırsatta söylemeyi planladığım şeyleri birebir söyledim. Bir başkasının yüzü saklı kaldı. Diğeri de normal haline benzemeyen bir hırpani görünüşle çıktı karşıma. Bilinçaltım biraz karışık galiba.

newcomer

2008-07-23T21:12:00.002+03:00

Ve işte bir dostumuz daha blog edindi. Karşınızda Emrenin blogu. Takipteyiz.

sipariş

2008-07-20T01:02:00.002+03:00

Düşündüm de şimdilerde bir yaz aşkı iyi gider. Mesela şöyle iki haftalık filan. Sonra mesela ben arıza çıkartayım bu sefer. Peki tamam, o da çıkartabilir, öyle olsun.

Et si c'était vrai

2008-07-18T00:31:00.004+03:00

Kitabın kapağı ilgimi çekmişti. Raftan alıp incelememin tek sebebi buydu. Arkasında “İşten eve yorgun döndüğünüz bir gün, banyo dolabınızın içinde bir kadın bulsanız ne yapardınız? Hele bu kadını sizden başka kimse görüp sesini duyamıyorsa?...” diye başlayıp “...modern bir peri masalı.” diye biten yazıyı okudum. Benlik bir kitaba benziyordu.

“Söyleyeceklerimi anlamak kolay değil, kabul etmekse olanaksız; ama öykümü dinlemeye, bana güvenmeye razı olursanız, belki sonunda bana inanırsınız; ve bu çok önemli, çünkü, farkında değilsiniz ama, dünya yüzünde bu sırrı paylaşabileceğim biricik insan, sizsiniz.”

Hayatları çok tuhaf bir biçimde kesişen Arthur ve Lauren’ın hikayesi. Yaşanan ilginç ve garip olaylar bir yana; özünde hayattan zevk almayı barındıran bir hikaye. İnsanın yüreğinin sevebileceği her şeye değer vermekle ilgili. Çevremizdeki, çoğu zaman dikkat etmediğimiz ya da önemsemediğimiz ayrıntılarda güzellik bulmakla ilgili.

Lauren Arthur’a şöyle diyor:
“Her sabah kalktığında bir banka, onun adına bir günlüğüne 86 bin 400 dolarlık bir alacak hesabı açacak; tek koşul, gün içinde parayı harcaman, kullanmadığın para sen uyurken geri alınıyor, ve sabah yeniden hesap açılıyor. Hile yapıp paranı başka bir hesaba aktaramazsın, serbest olan tek şey parayı harcamak. Bir diğer kural da, banka önceden haber vermeden oyunu durdurabilir; herhangi bir zamanda, sana oyunun bittiğini, hesabı kapattığını ve başka hesap açılmayacağını söyleyebilir. Sonuç olarak soru şu: Eğer böyle bir şeyle karşılaşsan ne yapardın?”
Arthur hiç düşünmeden her doları kendi keyfi için ve sevdiklerine armağanlar almak için harcayacağını söylüyor. Bu “sihirli banka”nın vereceği her kuruşu, kendi yaşamına, çevresindekilerin yaşamına mutluluk getirmek için kullanırdı.
Lauren da yanıt veriyor “Hepimiz bu sihirli bankaya sahibiz; sihirli banka, zaman. Her sabah uyandığımızda açılan 86 bin 400 saniyelik kredi. Akşam yatağa yattığımızda yarına hiçbir şey kalmıyor, gün içinde yaşanmayan kaçmış, dün bitmiş oluyor. Her sabah bu büyü yeniden başlıyor, hesabımıza yeniden yaşamın 86 bin 400 saniyesi yatırılıyor ve şu değişmez kuralla oynuyoruz; Banka, önceden uyarmadan, istediği zaman hesabımızı kapatabilir. Öyleyse biz hesabımız ile ne yapıyoruz?"
Ve devam ediyor: “Yaşamın bir yılının ne olduğunu mu merak ediyorsun: Bu soruyu, yıl sonu sınavında başarısız olmuş bir öğrenciye sor. Yaşamın bir ayı: Bu konuda, erken doğum yapmış, bebeğini sağ salim kollarına almak için, kuvözden çıkmasını bekleyen bir anneyle konuş. Bir hafta: Ailesina bakmak için bir fabrikada ya da maden ocağında çalışan bir adama sor. Bir gün: kavuşacakları günden başka bir şey düşünmez olmuş âşıklara sor. Bir saat: Asansörde mahsur kalmış bir klostrofobiğe sor. Bir saniye: Bir araba kazasından kıl payı kurtulmuş bir adamın yüzündeki ifadeye bak ve saniyenin milyonda birini, olimpiyatlarda, uğruna ömrünü verdiği altın madalya yerine, gümüş madalya almış atlete sor. Yaşam büyülüdür Arthur...”

Kitap çarpıcı bir biçimde bitiyor. Ya da, doğruyu söylemek gerekirse, bitmiyor. Sizi Tekrar Görmek adlı kitapta hikaye devam ediyor. Yaşamın tanıdığı ikinci bir şansla. İlkinden sonra hemen okudum devamını da.

Yazarın tarzından hoşlanınca bununla birlikte üç kitabını daha aldım. Beğendiğin bir kitaptan sonra, hele de ilk kitapsa, yazarın diğer eserlerinde hayal kırıklığına uğrayabilme ihtimali hatırlatıldı bana. Ama ben daha fazlasını okumak konusunda kararlıyım.

fırtına sonrası

2008-07-17T23:50:00.007+03:00

Gece yatmadan önce balkona çıkıp fırtınayı izledim. Denizin üzerinde çakan şimşekleri seyrettim uzun süre. Neden bilmiyorum ama bunu izlemek çok hoşuma gidiyor. Karanlığa bakarak beklemek, beklemek, beklemek; sonra aniden göğü yaran keskin ışık ve bir anlığına aydınlanan gece. Ardından gök gürleyene dek geçen saniyeleri saymak, "bir, iki, üç...oldukça yakın". Ardından bir sonraki şimşek. Bir gün bunu... paylaşmayı umuyorum.

Yağmur sabaha kadar yağdı sanırım. "Sıkı bir ağlama seansı ile içindekileri döküp rahatlama"yı hatırlattı bana. Uyandığımda güneş çıkmıştı, gökyüzü maviliğine kavuşmuştu yeniden.

Deniz hala hırçındı gerçi. Yine de öğleden sonra şansımı denemek için plaja indim. Su soğuk değilse dalgalar hiç önemli değildi. Geçen gün girdiğimizden soğuk olamaz diye düşündüm. Denemek adına suyun kenarına gittim. Beklediğimden sıcaktı. Çok sevindim doğrusu. Biraz dalgalarla oynayıp yoğun bir yosun kütlesini aştım; ki gerçekten yoğundu, bir ara etrafımda sudan çok yeşillik varmış gibi geldi. Biraz daha açığa gidince su temizleşti. Mutlu mutlu yüzdüm epey. Sudaki tek kişi bendim bu arada. Hoş bir duygu. Kulaç atarken sıçrayan su damlacıkları güneşte çok güzel parlıyor. Yorulunca da dalgaların beni kıyıya atmasına izin verdim. Şaka şaka. Sebze çorbasından bir kez daha geçip plaja ulaştım. "Saçımda yosun kaldı mı acaba..."

Yarın hava güzel olacağa benziyor.

Deep Heart's Core

2008-07-17T00:03:00.007+03:00

Yıllar önce dükkanda çalarken duyup “aa ne güzelmiş, ne ki bu” şeklinde tanışıp aldığım bir Kate Price albümü. O zamanlar kaset alırdık, cd’ye geçiş daha sonra oldu.
Geçenlerde, şansın benden yana olduğu bir günde, aklımdan geçeli en fazla yarım saat olduğu sırada, bir dükkanda öylesine bakınırken daha önce hiç rastlamadığım cd’sini buldum. İşte enstrümantal parçalarından biri, iki kısımdan oluşuyor; adı da Eliz Iza - Jump At The Sun.

Fırtına

2008-07-16T23:37:00.005+03:00

Dün hava çok durgundu. Güneş batarken denizde en ufak bir kıpırtı yoktu. Ufukta ertesi günün güzel olacağını haber veren pembeliğin yerini gri bir renk almıştı. Fırtına işaretleri.
Gece yarısına doğru dışarı çıktım azıcık dolaşmaya. Televizyonda izlediğim Woody Allen’ın filmi Everybody Says I Love You’dan sonra ben de aşk üzerine düşünüyordum. Kurbağa ve cırcır böceği sesleri eşliğinde. Çam ağaçlarının arasından ay gözüküyordu. Sonra toplanmakta olan bulutların arkasında kayboldu.
Sabah 6 civarında açık balkon kapımdan içeri gelen seslerle uyandım, yine türlü türlü rüyanın ardından. Balkona çıkıp etrafa baktım. Hava bozmuş, deniz kabarmıştı. Beni uyandıran da dalga ve rüzgar sesiydi. O sırada yağmur başladı; ben de asılı mayo ve havluları toplayıp içeri götürdüm. Tekrar yattım ama dışarısı o kadar gürültülüydü ki yeniden uyumam epey zaman aldı.
Kahvaltıdan sonra sarı çizmelerimi giyip dolaşmaya çıktım. Nefis, taptaze kokuyordu etraf. Deniz kıyısına indim, iskeleye çıktım. Dalgalar müthişti. Epey durup izledim. Bir tanesi kırılıp köpükler içinde suya vurduktan sonra bir diğerini de izleme isteğinden alıkoyamıyor insan kendini. Ancak kocaman damlalar halinde yağmur tekrar başladığında döndüm eve.

Kandıra yeniden

2008-07-14T00:00:00.002+03:00

Bu sezon ilk kez gelmiş bulunuyorum yazlığa. Değişik duygular içindeyim. Bunları yazarken açık kapıdan deniz havası ve dalga sesi geliyor içeri. Hava serince geceleri. Gündüz deniz de baya soğuktu; rüzgar dönünce soğuk bir akıntı geldi. Yüzerken insanın parmakları uyuşuyor neredeyse, pek hoş değil doğrusu. Ben de kendimle biraz fazla baş başa kalıyorum galiba. Fazlası da çok sağlıklı olmuyor ama neyse artık. Geceleri çok rüya görüyorum. Düşünce seline bir dur demek gerekiyor arada. Sürekli müzik bulunduruyorum evin içinde. Akşam yemeği hazırlığını bırakıp güneşin batışını izliyoruz. Bahçedeki güller pek güzel açmış. Arka taraftaki salatalıklar da bir gecede kabak kadar oluyor. Biberler desen çıtır çıtır. Bir de deniz ısınsa yeniden; yeni gözlüğümle keşfe çıksam kayalıklarda...

şeytan ayrıntıda gizlidir

2008-07-05T15:12:00.005+03:00

Öğleden sonra çıktım okuldan, taksime gittim. Otobüste kütüphaneden aldığım şiir kitabını inceledim -sonra döneceğim bu konuya. Alışveriş yapasım vardı. Yolun güneşli tarafından yürüdüm aşağı doğru. Sabah almaya karar verdiğim kitapları aldım- sonra döneceğim bu konuya da. Sonra pasajları dükkanları dolaştım. Genellikle iyi av çıkaran dükkanlardan elim boş çıkmadım bu sefer de. Mephisto'da indirimli filmleri incelerken yorulduğumu ve acıktığımı farkettim. Saat yedi olmuş meğer. Bizimkiler yazlığa gitmişti; ben de eve gidip film seyretmeyi planlamıştım. Bari burada karnımı doyurayım da öyle gideyim dedim. Çıtır tavuklu salata yedim. Nar ekşisi rokaya oldukça güzel gitmiş, normalde pek tüketmediğim halde rokalarımın hepsini yedim bu sefer. Torbalarımı yüklenip yola koyulduktan sonra acaba bir bira filan içip öyle mi gitsem diye düşündüm. Sola sapıp küçük beyoğluna doğru ilerledim. Kalabalıktı. Baya hoş olmuş burası, gitmek lazım. Biradan vazgeçip margarita istedim. Aldığım dergiden Batman filmleri ile ilgili yazıyı okudum. Etrafı seyrettim. İçkimi bitirip kalktım. Caddeye çıkıp meydana doğru yürürken saat sekiz buçuk filandı, hava aydınlıktı. Eve gidip film seyretme planım o kadar hoş gözükmemeye başladı. Yiyip içip oturunca yorgunluğum geçmişti sanırım. Yolda birileriyle karşılaşsam ya diye düşünüyordum. Aklımda bu tip senaryoları canlandırarak yavaş yavaş yürüdüğüm sırada Divad (a.k.a. Karanlık) ile karşılaştım. Haha. Tuhaf bir şans benimkisi. 180 derece yön değiştirip o ve arkadaşlarına katıldım. Gece uzun, taşıdığım torbalar ağır, keyfim ise yerindeydi. Saat dört gibi eve vardım. Yolda yürürken kafamda Fear Of The Dark çalmasın diye başka şarkılar mırıldandım. Eve girdiğimde yemek masasının üstünde bir tencere ve bir not vardı. Mantıyı buzdolabına kaldırmamı ve balkondaki çamaşırları toplamamı istiyordu annecik. Mantıdan yedim, kalanını dolaba kaldırdım, çamaşırlara dokunmadım-bu yazıdan bir saat kadar önce ancak ilgilenebildim onlarla. Dört buçuk gibi yattım. Uyumadan önce dışarıdan karga sesi geliyodu.

iyi fikir

2008-07-02T12:14:00.000+03:00

Dün gece suratım yastığa gömülü halde bugün naapsam diye düşünüyordum. İşim olmayacağını bildiğimden, tüm günü öyle amaçsızca geçireceğimi de bildiğimden; sabah kalkıp yola çıkmak konusunda ikna edemedim kendimi. Önceden bir-iki ufak plan yapmıştım aslında, boş zamanımdan yararlanmak üzere. Ama gece içimde sıkıntı birikmeye başlayınca onlar da "iyi fikir"liklerini yitirdi, vazgeçtim. Evde kalmaya karar verdim. Ki isabet olmuş.
Olaylara bakışım ne çabuk değişiyor. Tabii tatilde ve uzakta olmanın getirdiği iyimserlikle hayata dair güzel hisler ve umutlar beslemek çok kolay. Suyun üzerimdeki sakinleştirici etkisini de unutmamak lazım. Şimdi ise kendimle konuşurken istediğim cevapları alamıyorum sanki. Pozitiflik seviyesini gösteren ibre yanlış yöne kımıldar gibi. Ama sebebini, sebeplerini biliyorum. Elimden gelebilecek şeyler de var, yeter ki isteksiz ve hevessiz olmayayım. Üstelik aylardan temmuz.

me & my fish buddies

2008-07-02T11:40:00.002+03:00

Son günümüzde denize inmiştim tek başıma; o sırada içimdeki en kuvvetli istek yüzmek yüzmek yüzmek olduğu için bir parça ekmek ve peyniri mükellef kahvaltıya tercih ederek. Deniz pırıl pırıldı, pek rüzgar da yoktu. Yeni aldığım gözlük ve şnorkelimi taktım. Eskisini yıllaaar önce Kaş'tan almıştık ama gerçekten yıllaaar geçtiği için bir parça eskidi o. Yanımda getirmeyip buradan yenisini almaya karar vermiştim. Neyse, aşağısını seyrederek yüzdüm sakin sakin. O gün inanılmaz balık vardı etrafta, çeşit çeşit. Siyah kuyruklu ufaklıklardan oluşan kalabalık bir sürü hemen yüzeyin altında geziniyordu. Yavaşça aralarına doğru yüzdüm. Biraz daha aşağı çekildiler ama hala etrafımda dolaşıyorlardı. İki yanımda ve altta onlar olmak üzere birlikte onlar nereye isterse oraya doğru yüzdük epey bir zaman. Su çok berraktı, aşağısı gayet güzel gözüküyordu. Daha derinde yüzen siyah kuyruklularda daha küçük, ince gümüşi balıklar vardı. Yüzmekten çok uçmak gibiydi, aşağıdaki yosunlar kayalar sanki ormanlar ve dağlar tepelermiş gibi. Farketmeden çok uzaklaşmışım. Bir de baktım ki İstanbul'dayım.

Bodrum dönüşü iş başı

2008-06-29T11:21:00.000+03:00

Desem de henüz çalışmaya başlamış değilim. Mezuniyet törenleri falan filan derken geçen hafta öyle geçiverdi. Geçen sene bu zamanlar bu sene bu zamanlarda mezun olacağımı düşünüyordum ama tabii "insancıklar plan yapar". Neyse, artık başka planlar var...Hele bir deneyleri tamamlayalım...Hocam bugün Bursa'daymış meğer, sanırım alışverişe gidebileceğim, after all.

Görkem'cim bu tatilin bana yaradığını, rahatlamış göründüğümü söylüyor. Sanırım öyle gerçekten. Biraz daha hafiflemiş gibiyim. Deniz ve güneş iyi geldi doğrusu. Oradayken çeşitli konular hakkında düşündüm yine, ama sakince ve daha pozitif bir şekilde. Tabii aklımda geçen seneki Bodrum maceram vardı sıkça. Aynı yerlerde dolaşırken, hatta balkonumuzdan olayların geçtiği yerleri görürken bu çok doğaldı elbette. Hikayeyi uzaktan tekrar izlemek gibiydi, ama hep gülümseyerek.

Dostlar kendi yönlerine doğru ilerlemeden önce yaptığımız bu tatil gerçekten güzeldi. Keyifli ortam için emeği geçen herkese teşekkürler ve sevgiler.

bibubip

2008-06-19T10:54:00.002+03:00

Sabah dolmuşta para vermeyi unutuyordum neredeyse. Caddeye doğru yürürken ayağımın arkası acımıştı, dolmuşa bindiğimde de kafamdaki en önemli şey oraya yarabandı yapıştırmaktı. Hallettim, rahat rahat arkama yaslandım, etrafı seyrediyorum. Sonra birileri daha bindi, onlar para uzartırken farkettim vermediğimi. "Aaa ne komik, sanki akbil basıp da binmişim gibi. Heheh. Bibubip"

Bodrum'a doğru

2008-06-18T23:28:00.002+03:00

Yarın bu saatlerde yolda olacağım. Bu ufak kaçamağa ihtiyacım var doğrusu. Lab'da da tam gaz işe başlamadan önce bir mola iyi olacak. Biraz gerilmiş hissediyorum kendimi. Ama kafamda öyle çeşitli tilkiler dolaşıyor ki, oraya vardığımda durulacaklarından pek emin değilim. Daha doğrusu otobüse bindiğim an onlar arkada kalmayacakmış gibi. Ne zaman ki kendimi denize atacağım, işte rahatlama. Sırt üstü sakince yüzerken her kulaçta sıçrayan su damlacıklarını, yüzüme vuran güneşi hissedip; gözlerim kapalı halde gülümsemek...

homecoming

2008-06-15T23:32:00.004+03:00

Eğlenceli bir haftasonu idi. Önce pek sevdiğim kızlarımı misafir ettim evde. Favori yiyecek çikolatalı ve çilekli dondurmaydı. Favori içecek de limonata ile ferahlatılmış elma aromalı bacardi - on the rocks. Yanında da bol muhabbet.
Bugün de mezunlar günü vardı boun'da. Gereğinden fazla erken gittiğim için başta biraz sıkıldım doğrusu. Kalabalığın arasında yalnız olmak hiç hoş değil. Neyse ki tanıdık insanlarla karşılaşmaya başladım bir yerden sonra, aradığım arkadaşlarımı da buldum ilerleyen saatlerde. Klasik müzik, caz ve rock korolarını pek beğendim. Bu kadar geç aklıma gelmiş olması acı ama ben de rock korosuna girmek isterdim...Neyse, keyifliydi ortam. Çeşitli sebeplerden dolayı bikaç yerde içim buruldu aslında, ama içmeye başladıktan sonra zaten ortalık daha bir güzel gözüküyor. Mariachi'lerin sayısını takip edemedim, sadece elimin hiç boş kalmadığını söyleyebilirim. Diğer konserler de oldukça güzeldi, tek sorun kısa sürüp hevesimizi kursağımızda bırakmalarıydı. Önce Makedon-Boşnak havaları ile Gayda çıktı; sonra Redd ve kapanışta da Erkin baba. Son kısım gerçekten bizi bizden aldı. Çöpçüler, yalnızlar rıhtımı, arap saçı...

Elimde olmadan Redd'in dile getirdiği bir soru takıldı aklıma:
Bir insan, bir güzel, hâlâ aşk var mı?

Erkin babadan da temenni niteliğinde:
Bize de bir gün kader güler, güler inşallah.

Not: Maç gösterimine kalmadım. Malum, eve giden yol uzun. Güney yokuşunu çıkmak da özellikle zor geldi bu sefer. Otobüse de koşup atlayıp zıplayıp yetiştim. Son iki golümüzü evde izlemeyi başardım :)

bahçe düzenlemesi

2008-06-11T23:12:00.002+03:00

Bir süredir aklımdaydı değişiklik yapmak. Bugün template'le oynadım bir parça. Sonuç böyle.

%

2008-06-09T22:56:00.008+03:00

Dün saat 2 sularında Hisarüstü'ne dolu yağdı. Sarper'lerden çıkıp otobüs durağına yürüdüğüm iki dakika içerisinde yağmur başladı; damlalar büyüdü büyüdü hızlandı. Şemsiyem olmasına rağmen büyük ölçüde ıslanmış olarak durağa sığındıktan biraz sonra yağan şey sıvı olmaktan çıktı, gökten çatır çutur dökülmeye başladı. Yol önce beyaz dolu taneleriyle kaplandı, sonra yukarıdan gelen nehrin altında kaldı. Bir ara kırılmış dallar filan geçti önümüzden suyla hızla taşınarak, hani arkasından timsah filan gelir mi diye baktık. Durağa sığınmış bizler olayı kâh dehşetle kâh gülerek izledik. Yakından ve hızlı geçen arabalar üzerimize su sıçratırken hep beraber bağrıştık. Bir de ufak çocuk vardı; korkmuş olsa gerek, ağlamaklı bir halde "yaa baba taksiye atlayalım işte, otobüse binmeyeliiiim" deyip duruyordu. Neyse, başladığı hızla bitti yağış. Eğlenceli sayılırdı aslında.

"Güneşleniyorum"

2008-06-05T23:16:00.003+03:00

Aynı yerde uzun süre oturursam ne kadar tanıdık insan görürüm oyunu oynadım bu öğlen. Fena puan toplamadım aslında.

2008-06-05T00:14:00.005+03:00

might have seen the serpent
the poison runs deep

ajanda

2008-06-01T11:32:00.008+03:00

Mayıs da bitti. Bu mayıstan daha çok şey beklemiştim doğrusu. Nisan dopdoluydu halbuki. Bir etkinlikten diğerine koşarak geçmişti. Çok keyifliydi. O zaman fırsatım olmamıştı, şimdi yazayım bari.

Film festivalinde 17 filme bilet almıştım. 16 tanesine gittim. Sonuncusunu kapıda sattım, zira çok daha iyi bir plan filizlenmişti. Tarih sırasına göre filmler şöyle:

* Müzik Hatrına + Seçmeler (If It Weren't For The Music + Audition) - Milos Forman: Pek sevdiğim Hair ve Amadeus'un yönetmeninin ilk filmlerinden.

* Bir Sarışının Aşkları (The Loves Of A Blonde) - Milos Forman: Gerçekten hoş ve biraz da trajikomik. En eğlenceli kısmı da baş eti yiyen anne idi sanırım.

* Kayıp Çocuklar Şehri ( Le Cité Des Enfants Perdus) - Marc Caro & Jean-Pierre Jeunet: Tuhaf, rahatsız edici, ilginç.

* Kaptan Ebu Rayid - Amin Matalqa: 50 yıldan sonra ilk Ürdün filmi. Beğendik.

* Düşüş (The Fall) - Tarsem Singh: Bu festivalde en beğendiğim. Pushing Daisies'den pie-maker, inanılmaz küçük kız, beş kahraman, bir masal, Beethoven'ın 7. senfonisinden o kısım içimize işledi.

* Her Şey Yolunda (Tout Va Bien) - Jean-Luc Godard: Sosis fabrikası. Portakallar. İleri-geri kamera hareketleri. Sahneler uzadıkça gevşemiş sinirlerden dolayı kıkırdamak.

* Duman Altı (Smiley Face) - Gergg Araki : Sanırım "stoned" olmanın ne demek olduğunu bilmediğimiz için pek bişey ifade etmedi film. Gülemedim bir çok şeye. Bir tek şu iyiydi:
- I mean, isn't that what you're supposed to put in a frame? Things you love? I'm gonna do that. When I'm get home, I'm gonna frame a bunch of stuff I love. Like lasagna. I *love* lasagna. It's SO good. And cheesy. You know who else loves lasagna? Garfield. Man, that cat really loves lasagna. Maybe I should put a picture of Garfield in a frame. You know, as a kind of shorthand way of saying 'I love lasagna.' That would be so f*cking inside. Or how 'bout a photo of *President* Garfield? Oh shit, that would be totally metal. People would be all like: Jane, why do you have a photo of President Garfield on your mantle? And I'd be like: Because I like lasagna, of course.

* Martin Frost'un İç Dünyası (The Inner Life Of Martin Frost) - Paul Auster: "Olmamış" gibisinden yorumlar duydum etrafta ama ben beğenmedim diyemeyeceğim. Gerçi "aynalar sayılmaz" lafı hakkaten kopardı bizi.

* Canlandırma Sineması - Alexander Petrov: Cam plakalar üzerine elle boyanarak yapılmış filmcikler. Çok hoşuma gitti. Hemingway'in pek sevdiğim eseri "Yaşlı Adam Ve Deniz"in aralarında olduğunu görünce izlemeye karar vermiştim, ki en çok da onu beğendim sanırım. Diğerleri; İnek, Gülünç Bir Adamın Düşü, Denizkızı, Aşkım.

* Dante 01 - Marc Caro: Yönetmen katılımıyla izledik. Sonunda bir kısım vardı ki gerçeken sınırlarımızı zorladı, biraz daha sürse salondan çığlıklar gelebilirdi. Biraz sarsılmış çıktık.

* Dr. Plonk - Rolf De Heer: Siyah-beyaz, konuşmasız, eğlenceli.

* Baltaya Dokunma (Ne Touchez Pas La Hache) - Jacques Rivette: İki taraf da birbirini süründürürse sonunda noolur, onu gördük.

* Lütfen Başa Sarın (Be Kind Rewind) - Michel Gondry: Diğer filmlerinden farklı, ama hoşuma gitmişti. Beni güldürdü.

* Easy Rider - Dennis Hopper: 'Kült film' sıfatını kazanmış zaten. Bence ikiliden Billy daha sevimliydi. Gencecik bir Jack Nicholson'ın da bir süre eşlik etmesi hoş. Dediği gibi:
- But they see a free individual, it's gonna scare 'em.
- Well, it don't make 'em runnin' scared.
- No, it makes 'em dangerous.

* I'm Not There - Todd Haynes: Altı farklı oyuncudan altı farklı portre. Karmaşık geçişler. Bob Dylan. One More Cup Of Coffee Before I Go...

* Into The Wild - Sean Penn: Etkileyici. Son filmimdi.

Ve bir tiyatro. Görkem'cim ile gittik. "Ben Ruhi Bey Nasılım". Uğur Polat'ı izlemeyi ne zamandır istiyordum. Müthişti bence. Bazı yerlerde resmen nefes almadan izledim, ufacık bir ses çıkartsam o anı bozacakmışım gibi geldi. Çok beğendim.

Ve bir konser. Radyo Eksen sunar: Devotchka. Grup gerçekten iyiydi. Ama bu garajistanbul denilen yeri hiç beğenmedik. Ses sistemi kötüydü, inanılmaz yoğunlukta sigara dumanı içinde boğuluyorduk, üstelik kalabalıktan ezilmekteydik. Bir ara yüzümde tüm bunların ve daha fazlasının yansımasını gören Sarper "iyi misin?" diye sordu bana. İyi değildim. Tüm o rahatsız edici etkenler ve kalabalığın içinde yapayalnız hissetmemden dolayı iyi değildim. Yine de iç çekip, votkamdan bir yudum alıp "en azından müzik güzel, müziğe odaklanayım" diye düşündüm. Belki de bu yüzden o inanılmaz olay gerçekleşti. Ve ben "konser nasıldı" diye sorduklarında kocaman gülümseyip "harikaydı" diyebilecek hale geldim.

Sonra mayıs...Mayısın en güzel yanı havasıydı sanırım. Boş zamanlarımı güneyde geçirdim. Kitap okudum. MFÖ konseri, sonra taşoda...falan filan.

Dün de lisemizin talaş böreee gününe gittik. Bu sene değişiklik olarak kapıda para almadılar. Giriş ücretsiz, ama börekler paralıydı. Börek yemedik. Aslında bir parça eksiklik hissettim yememekten dolayı. "Acaba zehirlenir miyiz" diye düşünmeden günün bitmesi alışkın olmadığımız bir şey. Bu sene az insan vardı ama nedense. Daha önceki seferlerde selamlaşıp sonra da adı neydi diye düşündüğüm bir sürü insanlar yoktu bu sene. Çıkışta yedik içtik yine. Güzeldi.

benim için mi? gerçekten mi?

2008-05-29T23:36:00.006+03:00

Geçenlerde Sargonnas bu sene doğum günü hediyesi olarak ne istediğimi sordu. "Hakkaten ne isterim acaba" diye düşünemedim bile. Geçen sene bana verilmiş olan bir hediye geldi aklıma; ki genel olarak diğerlerinden baya açık farkla önde. Şimdi bu bir intikam tanrısından istenecek bir şey değil tabii. Öyle olsa bile ihtimaller konusunda ciddi şüphelerim var. Ama varsa Krynn'de, memnun olurum tabii.

bak sen

2008-05-29T10:47:00.003+03:00

Falımda diyor ki "Karşı cins ilişkilerinizle ilgili bir yanlış yapmak üzeresiniz". Uuu. Çok merak ettim, naapcam acaba. Bir de beni rahatsız eden bazı konularda huzura kavuşacakmışım. Hadi bakalım...

tornistan

2008-05-26T23:42:00.002+03:00

Draft halinde bırakmışım bir ara:

"Sabah uyandım, biraz tatsız, biraz tuzsuz. Ama kararlı gibi sanki. Kararlı gibi ama biraz da değişken. Seçtiğim kıyafetten memnun kalırsam iyi, otobüsü kaçırırsam kötü olacak bir kıvamda. Ama kararlı olmaya niyetli gibi yine de. "Artık düşünmek istemiyorum". Sonra iskelede beklerken eski bir alışkanlıkla bineceğim vapurun adına bakıyorum. Bilin bakalım adı ne..."

ether effect

2008-05-22T23:33:00.007+03:00

Bugün, ve hatta dün, 300'er mililitre eter içinde bulunan maddeciklerimi filtre ettim. Bu esnada ister istemez maruz kalıyorsun tabi etere. Bir de sıkıcı bir iş süzülmesini beklemek. Ben de şöyle bişey yapıverdim filtasyon aparatına. (Konuyla uzak olanlar için aparatı da anlatayım; üstteki silindirik kısma maddeyi döküyorsun, hortumla vakuma bağlı, sıvı alta geçiyor katı üstte kalıyor) Eserimi gören arkadaş eterden dolayı mı diye sordu, "valla eterden mi bilmiyorum da ben iyi değilim galiba" dedim, güldük.

2008-05-20T23:44:00.003+03:00

Ve işte canım dostum da kendi blogunu gözler önüne serdi. Aramıza hoşgeldin :)
P.S: Bugün koridorda koşmak çok eğlenceliydi.

A stor

2008-05-20T23:19:00.004+03:00

"Though my chest hurt, probably from my heart breaking, anger began to trickle through the pain."
Hidden Moon - L.H.

.

2008-05-15T23:19:00.004+03:00

Kaç haftadan sonra yeniden lab'da reaksiyonlara giriştik. Genel olarak canım bişey yapmak istemediği için çalışmak da içimden gelmiyordu başta; ama iş yapmak iyi geldi. Tüm o zaman boyunca "acaba ne söyleyecek" diye düşünmeme engel oldu. Sadece kısacık bir düşünüverdim işe başlamadan önce, "daha kötü ne söyleyebilir" diye. İyi bişey duymayacağımdan emindim zira. Ama bunu da beklememiştim doğrusu. Aklıma gelmemiş olması neredeyde komik. Gülecek halim olsaydı komik olurdu herhalde. Hakkaten varmış başıma gelebilecek daha kötü bişey. Gerçi bir konuda hak vermeliyim, sırtımdan hançerlenmişim gibi olmadı böylece. Daha çok "bak bu bıçak, şimdi saplayacağım bunu, acıyacak, hazır mısın?" gibi. Nasıl hazır olur ki insan. Ardından uzatılan iyileştirmeye yardımcı şeyler, ki bunlar için de memnun olmalıyım. İşe yaramıyorlar ama yine de.
Mutlu olmayacakmışım bir süre daha tamam anladık da bahtımdan böyle okkalı kazık beklememiştim. Diyecek bişey var mı... çok şey var belki ama neye yarar...

su, amonyak, aseton; yeşil, mavi

2008-05-06T23:44:00.001+03:00

Lab'da bahar temizliğine giriştim bugün. Tek başıma, ama elbette müzik eşliğinde. Çalışma alanlarımızın tozunu aldım (sanırım o bezi yakmam gerekecek), bulaşık yıkadım, inatçı lekelere kuvvetli leke çıkarıcılarla saldırdım, ufak düzenlemeler yaptım, malzemeleri yerlerine kaldırdım falan filan. İnsan kendi rızasıyla yapınca rahatlatıcı bile oluyor bu işler. Bitince de ödül olarak güneye indim. Kampüsün çeşitli yerlerine çeşitli müzikal etkinliklerle ilgili afiş asan Emir Bey ile karşılaştım. Sessiz bir köşe buldum kendime, sırtımı ağaca yaslayıp kitap okudum bir saat kadar. Biraz da rüzgarla danseden ağaçları seyrettim. Oturduğum yer gölgede kalınca üşür gibi oldum. Çimler hala güneşliydi, oraya taşındım kısa süreliğine. Eve dönüş için bebek-beşiktaş -vapur hattını seçtim. Bebek yolu bu mevsimde yeşilin içinde yüzüyormuş hissi veriyor. Oracıkta ayaklarımın yerden kesilmesini, o yeşilin içinde yüzmekten ziyade uçmayı hayal ettim. Gerçi Görkem'in dediği gibi parmaklıklara sıçrayıp ha uçtu ha uçacak durumda olduğum o günkü gibi değildim. Ama bugünkü aktivitelerin yarattığı hafiflikle belki...

...

2008-05-06T21:39:00.004+03:00

Dün konuştuk birazcık, Görkem'cim ve ben. Birazcık dahi yeterliydi çünkü birbirimizin cümlelerini tamamlayacak şekilde anlıyorduk birbirimizi, ki bu insanın içini ferahlatıyor.
Herkesin derdinin başkalığından, farklı dertlerin birleştiği noktadan, isyan hallerinden, kabullenme hallerinden, çaresizlikten, "neden" sorusundan, derine itsen de bir yolunu bulup yüzeye çıkıveren düşüncelerden, gece insanın üstüne çöken kötü karanlıktan, nefes almanın zorlaştığı o anlardan...
Yeni kitabımdan alıntı : "Şşşt! Uzaklaşın buradan! Şanssızlıktan başka bir şey getirmeyen karamsar düşünceler uzaklaşın."

Pinhâni ve Badem üzerine

2008-05-04T18:52:00.001+03:00

Geçenlerde Pinhâni ile ilgili yazıda Emir Bey'in yorumuna cevap verirken bu albümlerini eskisi kadar sevemediğimi söylemiştim. Haksızlık etmek istemem doğrusu, bu da gayet güzel bir albüm. Şarkıların tınısı hoş, değişik enstrümanlarla çeşnilendirilmiş melodiler güzel. Sadece bir öncekini daha bir benimsemiştim sanırım, sözleri daha ince tellere dokunuyordu galiba.

Badem'in yeni albümünü dinlerken de benzer şeyler hissettim. Onların ilk albümünün yeri apayrı. Onun bana hatırlattıklarını düşünürsek yenisi ile arasındaki fark çok doğal tabii. Ama bu albüm de hoşuma gitti. Şöyle bir bakacak olursak; birisine "kalpsiz" diye bağırmak isteyenler için Kalpsiz çok uygun ve hoş bir şarkı. Akustik versiyonu da bambaşka bir tat veriyor. Üstelik ardından gelen gizli şarkı var; "...kalbime gömdüm diye..." derken içime dokunan. Bir de S'onsuza Kadar (Bitti Rüya) var; içindeki ironi, umut ve umutsuzluk, istenen ve sahip olunamayan belki hiç sahip olunamayacak olana dair hisler, üstüne de tatlı melodisi ile değişik bir parça. Niye hoşuma gidiyor ben de pek emin değilim. Albümün tek alışamadığım yönü şarkıların dizilişi. Hüzünlü bir taneden sonra hemen neşeli birine geçiş o mood'u dağıtmak için iyi olabilir belki ama bu sefer yadırgadım biraz. Mesela yaşanmamışları düşünüp kuytularda öldüğümüz, geceye küstüğümüz şarkıdan sonra "...sevmek lazım, sevişmek gerek..." gelince biraz tuhaf oluyor bence. Yoksa hareketli parçalarıyla bir alıp veremediğim yok. Belki de kendime göre yeni bir diziliş oluşturmalıyım...

Neyse, Pinhâni'ye dönecek olursak, yeni albümden en beğendiğim şu şarkı olabilir. Diyor ki:

sabrı öğütler zaman, oysa odur durmayan
ben beklerim de zaman beklemez ki beni...

açık havada bir gün

2008-05-04T18:37:00.000+03:00

Dün evde otursak fena daralacaktım. "Deniz kenar bir yerlere gidelim mi" dedim babama. Biraz düşünüp kararımızı verdik, Ortaköy'e götürdü bizi. Arabaya biner binmez bulutlarım dağıldı zaten. Sahilde güzel bir yemek yedik. Güneş yüzünü gösterdikçe pırıl pırıl sıcacık oluyordu hava. Boğazdaki yarışı da izleyebildik bir parça. Elimde bira arkama yaslanmış otururken, güneşi yüzümde hissederken keyfim yerindeydi doğrusu. Sonra ara sokaklardaki incik boncuk satan tezgahları dolaştım. Ardından da yakında oturan pek sevdiğim akrabalarımıza gittik. İki sene önce salıncakla ilgili bir yazımda da onlardan bahsetmişim. Ağaçlar arasındaki güzel yoldan tepeye çıktık, sitenin otoparkına geldik. Çocukken de bayıldığım kırmızı salıncak hala ordadaydı. Arabadan inip çantamı annemin eline tutuşturdum, sonra da salıncağa doğru koştum. Evet, koştum. Salıncağa bindiğimde hissettiğim neşeyi, hafifliği özlemişim. Bir haftadır bu kadar içten gülmemiştim. Niye mutlu ediyor beni bilmiyorum, ama çok güzel işte. Sonra pozitif yüklenmiş olarak yukarı çıktım, halime güldük tabii.

Küçüklüğümden beri onları da evlerini de severdim. Orada kendimi iyi hissettiren bişeyler var. Salonda oturup saatlerce hatta günlerce kitap okuyabilirim. Artık kullanılmayan piyanonun başına oturup küçükken yaptığım gibi ufak şarkıcıklar çalmayı deneyebilirim yeniden. Etrafta hoşuma giden öyle çok ayrıntı var ki, evin tamamına yansıyor bu hava. Tabii mavili yeşilli manzarası da atmosfer yaratmak açısından birebir. Balkonda oturup ağaçlara ve denize karşı çayımızı içtik, sohbet ettik. Akşam eve dönerken biraz oksiyen çarpmasına uğramış gibiydim, ama iyi hissediyordum...

:

2008-05-04T16:45:00.002+03:00

Eski dostlardan Bon Jovi dinliyordum. Şu sözleri duyunca gülmekten kendimi alamadım:

I don't need no guru to tell me what to do
When you feeling like a headline on yesterday's news

wilted

2008-05-04T13:15:00.002+03:00

Cuma günü öğle yemeğine güneye inerken farkettim; mor salkımlar solmuş. Özellikle bir yerde kocamaan çam ağacının üzerine tırmanmış bir grup vardı, açtığı zaman çamın koyu yeşili üzerinde muhteşem gözüküyordu. Oraya bakınca gördüm solduklarını. Erguvanlar hala canlı gözüküyor gerçi ama sanırım en güzel zamanı bir önceki o sıcacık haftaydı. Baş döndürücü bir bahar havası vardı. En azından o halini gördüğüm için şanslıyım sanırım.
Keşke bir de badem ağacı bulsaydım, "hala aynıyız, değil mi" deseydim.

every now and then

2008-04-29T23:48:00.001+03:00

Pek sevdiğim Bryan Adams bir şarkısında şöyle der:

"I don't believe in miracles but that don't mean they don't come true"

Birisi sormuştu bana "Eee mucizelere inanmaz mısın ?" diye, ben de "Dönem dönem değişiyor." demiştim.

Aslında olay mucizelere inanmak ya da inanmamak değil. Bazen bir takım şeyler olabilir. Hiç beklemediğimiz, hiç hesapta olmayan, aklımızın ucundan şöyle bir geçmiş ama üzerinde hayal kurmaya cesaret edemediğimiz, minicik bir umutla belki olur diye beklediğimiz, içten içe olmayacağından neredeyse emin olduğumuz (ama yine de içten içe olmasını umduğumuz)... Bunlar gibi insanın ruhundan geçen pek çok kelime ve cümle ile ifade edilebilecek tanımlanabilecek bir takım şeyler...olabilir herhalde hayatta.

O zaman şu sözü tersine çevirelim mi bir de.

"Miracles may come true, but I don't believe in them"

Sözün orijinal halinde de bir kelime oyunu mevcut olabilir. "To believe something" ile "to believe in something" her zaman aynı anlama gelecek şekilde kullanılmayabilir zira.

Örnek verecek olursak, answers demiş ki:

- To accept as true or real: Do you believe the news stories?

- To have faith, confidence, or trust: I believe in your ability to solve the problem.

İnanmak ve güvenmek gibi.
Birinin mucize tanımına uysun uymasın; güzel bir takım şeylerin olacağına inanabilmek farklı; bu şeylerin varlığına güvenebilmek, bu şeylerin miadına güvenmek, bu şeylerden bir nevi medet ummak farklı.

Böyle düşünüyorum sanırım.
Tabii pek sevdiğim Bryan Adams'ın o şarkısının devamında dediği gibi:

"But a little love - just a little love - a little love can change it all"

Cat -man-do

2008-04-29T12:01:00.001+03:00

"Let me in"den kedimizin ne kadar ısrarcı olduğunu ve amacına ulaşmak için ne kadar ileri gidebileceğini görmüştük...

bayılırım sabah yürüyüşüne

2008-04-29T11:41:00.005+03:00

Sabah evden çıktım. Caddeye doğru yürürken arkamdan bizim beklesen gelmez otobüsün sesini duydum. Tam da durağın oradaydım. "Aaa süper" deyip bindim. Bir iki gündür otobüslere iyi denk geliyordum zaten. Müzik dinlemeye başladım. Sonra ne düşünürken aklıma geldi bilmiyorum ama lab'ın anahtarlarını evde unuttuğumu farkettim. Çünkü cumartesi çanta değiştirmiştim ve anahtarları öbüründe bırakmıştım lazım değil diye. Şansımdaki bu dalgalanma beni korkutmaya başladı. Evimden üç durak öteye gelmiştik. Yürünür bir mesafeydi. İndim. Sevimli arka sokaklardan geri döndüm (hakkaten sevimli yerler, alaycılık yok bu cümlede). Eve vardım, anahtarları aldım, biraz su içtim, tekrar çıktım. Bu ikinci turda ilkine göre biraz daha sinirli bir insan olmuştum sadece. Önümde yolun tam ortasında yolu kaplamak suretiyle tin tin yürüyenlere hafiften sesli söylenmeye meyilliydim. O sırada arkamdan bizim beklesen gelmez otobüsün sesini duydum bir kez daha. Ama bu sefer tam da durağın orada değildim. "Şaka bu, di mi?" derken yine de bir ihtimal otobüse yaklaşıp şoföre el salladım. Neyse ki kapıyı açtı. Bindim. Müzik dinlemeye devam ettim.

Yıldızlar

2008-04-29T00:36:00.002+03:00

Pinhâni yeni albüm çıkarmış. Bugün aldım, incelemekteyim. Bir öncekini pek beğenmiştim, özellikle bir dönem sürekli dinlediğimi hatırlıyorum. O albümden en sevdiklerimden birini paylaşmak istedim.
Yıldızlar

Sarcasm

2008-04-28T01:17:00.001+03:00

Wikipedia der ki :
Sarcasm is stating the opposite of an intended meaning especially in order to sneeringly, slyly, jest or mock a person, situation or thing. It is strongly associated with irony, with some definitions classifying it as a type of verbal irony intended to insult or wound.
It can express annoyance or anger.
Sarcasm can also be used in a humorous or jesting way depending on the intent of the person speaking.

Ironic

2008-04-27T22:23:00.003+03:00

Alanis Morissette - Ironic

Şarkının bu MTV unplugged versiyonunu orijinal halinden daha da fazla sevdim. Kendi kendime mırıldandığım da hep bu hali.

...life has a funny way of helping you out when you think everything's going wrong and everthing blows up in your face...

...life has a funny way of sneaking up on you when you think everything's okay and everythings going right...

2008-04-27T22:03:00.002+03:00

...ve uyandım. Bir rüyanın daha sonuna geldik böylece sevgili dostlar.

"Snoopy has his own little dance, variously known as The Beagle, the Suppertime Dance, or simply the Snoopy Dance. Most often he dances at suppertime and has broken his foot from being too excited. One strip includes a joke that he has forgotten the steps." diyor wikipedia. Ama çelme takılması sonucu düşmesi konusunda bir bilgi yok.

Dün yaşadığım duygu selinden sonra karaya çıktığımda biraz sersemlemiştim tabii. Tüm olanların üstüne tüm olanları sindirip yeni koşullara adaptasyon çalışması sonrası dışarıdaki manzara pek sevimli değildi. Benimle alakasız bir hikayenin benimkiyle kesişmesi ve ortalığı altüst etmesi berbat bişey. Olaylara müdahale edememek, uygulanması muhtemel o taktiklere karşı elimden bişey gelmemesi çok sinir bozucu. Tabii bunların benden bağımsız gelişmesi, benim suçum olmaması bir nevi teselli edici olabilir. Ama sokağa çıkıp isyan çığlıkları atmakla ilgili isteğim karşısında pek etkili olamıyor doğrusu.

Ama bununla başa çıkabilirim, öyle değil mi. Denildiği gibi güçlüysem neden olmasın. O can sıkıntısı, "of"lar falan...I may cope with them somehow, right? Right???

Tam da "Bakınız: g.t olmak" durumunun aksi istikametine doğru yol alırken, sarkastik laflarım süpriz yapıp beni alt etmişken bir kez daha ters gitti işler. Belki de bazı şarkılar lanetlidir...Bir yerlerde var bir uğursuzluk ama bulamadım.

2008-04-21T23:36:00.000+03:00

Nihayet gelmiş olan baharı karşılamak için Snoopy dansı yapabilecek kıvamdayım. Son bir haftada yaşadığım olaylar bunun sebebi. % 99.9 emin olarak sarfettiğim o sarkastik laflar son derece hoş bir biçimde suratıma çarpıldı. "Bakınız: g.t olmak" durumunun tam tersine, yüzümde inanamayan bir ifade ve gülümseme ile kalakaldım.
If I'm dreaming please don't wake me up...

...

2008-04-03T22:41:00.002+03:00

A kişisiyle ilgili bir takım hayra alamet olmayan şeyler düşünür iken bir yandan da "acaba B kişisi buradan geçer mi şimdi, geçer belki ya" diye etrafa bakınma esnasında C kişisi ile karşılaşma anı yaşadım ben dün.

citrus

2008-03-29T19:59:00.002+02:00

Neil Gaiman'ın Anansi Boys kitabında bir bölüm aklıma geldi, "in which...Fat Charlie acquires a lime":

Fat Charlie went inside. There was a young woman on reception. He showed her his passport and the reservation number. He put the lime down on the reception desk.
"Do you have any luggage?"
"No" said Fat Charlie, apologetically.
"Nothing?"
"Nothing. Just this lime."
He filled out several forms, and she gave him a key and directions to his room.
Fat Charlie was in the bath when a knock came on the door. He wrapped a towel around his midriff. It was the bellman. "You left your lime in reception" he said, and handed it to Fat Charlie.

Daha sonra Fat Charlie etrafta bilgi edinmeye çalışırken gelişen diyaloglar da şöyleydi:

"Are you the man with the lime?"
"Yes, I suppose I am"
"Lemme see it, nuh?"
"My lime?"... "No you can't. It's back in my room."
"But you are the man with the lime."
...
Geçen hafta yemekhanede portakal verdiler. Ben kendiminkini yemedim, sonraya saklamaya karar verdim. Yemekhaneden çıktık arkadaşlarla, elimde portakalım, kantine gittik, oturduk, masamıza koydum portakalı. Sonra dışarda takıldık biraz, havalara atıp atıp tuttum portakalı. Sonra analitik labım vardı, ortalıkta durmasın diye dolaba koydum portakalı. O lab bitince kendi labıma çıktım, masamın üstüne koydum portakalı. Az bir işim vardı onu bitirince portakalı da alıp aşağı indim. Tuvalette elimi yıkarken normalde defter çanta anahtar filan bıraktığımız dolabın üstüne bıraktım portakalı; sonra geri alıp onu da yıkadım. Dışarı çıkınca kabuğunu soydum, büyük masada analitikten öğrencilerim rapor yetiştirmeye çalışıyordu. "Size portakal vereyim mi gençler?" dedim, bir an durup sonra "Eveeeet" dediler. Dilim dilim paylaştırdım hepimize. Neil Gaiman'ın Anansi Boys kitabında bir bölüm aklıma geldi, "in which...Fat Charlie acquires a lime".

next generation

2008-03-29T18:40:00.003+02:00

Benden on yaş küçük olan yeğenimin de Dragonlance kitapları okuduğunu öğrendim az önce. Bilen bilir, ben de hastasıydım bu serinin. Bir ara bloga da yazmıştım bu konuda. Neyse efendim, çay içip muhabbet ediyorduk ailecek, bir ara o okuduğu kitaptaki şifacılardan büyücülerden bahsetti. Kitap okumayı çok sevmezdi eskiden, merak ettim ben de sordum neymiş o kitap diye. "Vinas Solamnus" dedi, adın bana bişey ifade edip etmeyeceğinden şüphe duyar bir biçimde. Elimde bisküvi kalakaldım, "Sen Dragonlancemi okuyorsun????" dedim. Okuyormuş. Hem de benim tarafımdan hiç teşvik edilmeden. Önceden ona benim de o yaşlarda pek sevdiğim Dört Kafadarlar Takımı serisinden kitaplar almıştım; kırmızı kitaplar hani, hatırlarsınız belki. Ama bu sefer hiç etkim olmadan kendisi bulmuş, içimizde var demek ki bu. Heyecan ve mutluluk içersinde ona kendi kitap ordumu gösterdim hemen, bir yandan da başka neleri okusa hoşuna gider diye düşünüyordum. Kitap hakkında konuştuk, "...savaşçılar filan da vardı, çok hoşuma gitti" diye anlattı bana. Pek duygulandım doğrusu.

Let me in

2008-03-28T23:59:00.000+02:00

penceremin sol altı

2008-03-28T23:27:00.008+02:00

Bölümümüze ev sahipliği yapan kuzey kampüs doğal güzellikleri ile ünlü değildir pek. Ama sevdiğimiz noktaları da vardır hani. Mesela Görkem ile pek hoşumuza giden biri; patlamış mısır ağacı.

112'den

2008-03-28T23:14:00.000+02:00

Dün beşiktaştan bindiğimde otobüs tıklım tıklımdı. Ya da önümdekilerden birinin dediği gibi "hınca hınç" doluydu. Ön kapıyı az geçe tutunacak makul bir yer bulmuştum, camdan dışarısını görebiliyordum, henüz bacaklarım "noolur oturalım" sinyali vermiyordu, nispeten rahattım. Durakta biraz üşümüş olduğum için sıcak ortamdan memnundum. Bir de bikaç bira içmiş olduğumdan tahammül seviyem yükselmişti sanırım. Öyle müzik eşliğinde yol alırken durduğumuz duraklarda arka kapılardan bindi herkes, sonra da öne doğru birer ikişer akbiller gelmeye başladı. Hep de aynı insanlar üzerinden aktarımla, ki biri de bendim onlardan. Biraz ilerideki bir amcadan alıp en önde duran bir kıza gönderiyordum. Köprüyü geçtikten sonraki durakta inenler oldu, biraz ilerledik, pozisyonlar değişti. Arkadan binenlerden akbiller geldi. Amcayı tam göremiyordum artık ama gelen akbilleri uzatan el hala onundu biliyordum, ben de beni tam göremeyen öndeki aynı kıza gönderiyordum. Acayip sistematiktik, bir yerden sonra dayanamayıp gülmeye başladım. Neşeli bir yolculuktu.
Bu gece dönüşte de tam köprüyü geçerken havai fişek seansına denk geldik. Boğazın ortasında bir gemiden atılıyordu, yükseklik olarak da köprü hizasına geliyordu. Ben de kulağımda o şarkı, yüzümde "ayyyy ne güzeeel" gülümsemesiyle izledim...

gün be gün festivale doğru

2008-03-24T23:02:00.001+02:00

Sarper'in deyimiyle klan olarak biletlerimizi almaya gittik cumartesi sabahı. Yaklaşık dört saat bekledikten sonra gişelere ulaştık. Sadece iki filmde sorun çıktı; diğer hepsinde istediğimiz sayıda bilet bulabildik. Mutluyuz, gururluyuz. İşte benim biletlerim...

deneme bir ki

2008-03-13T21:59:00.001+02:00

Bu grip midir soğuk algınlığı mıdır nedir çok sinir bozucu. Sesime de indi bikaç gündür. Bazen sağlam baslar ve komik tizler arasında değişkenlik gösteriyor. Mesela lab'a telefon eden babam beni tanımadı ve benimle görüşmek istediğini söyledi. Bazen de tizlerin de ötesinde sesin gitmesi durumu söz konusu oluyor. İngilizcede squeek dediklerine benzer sescikler çıkartarak dolaşıyorum etrafta. İnsanlarla da bol mimik ve işaretler kullanarak anlaştım arada. Hatta "Evet, iki kelime, birincisi..." şeklinde dalgamızı da geçtik. Bir yandan da düşünüyorum, ya şimdi birisiyle karşılaşırsam. Ağzımdan ya kalın ve tuhaf bir ses çıkıyor, ya da hiç çıkmıyor! Naapıcam o zaman? "Merhaba" demek bile problem bu durumda. O zaman direk sarılıp öpmek lazım ki bu da "işleri ağırdan alma" kısmına pek uymuyor sanki. En iyisi sadece gülümsemek...

Kümesin Ötesi

2008-03-10T22:39:00.001+02:00

Birkaç sene önce TK dersini alırken dört çeşit kitap okumuştuk. Şiir kitabı, denemeler, öyküler ve bir roman. Yusuf Atılgan'ın Bütün Öyküleri idi bunlardan üçüncüsü. Normal şartlarda belki de hiç elime geçmeyecekti bu kitap. İçinde hoşuma giden ve hala aklımda kalmış olan bir iki hikaye vardı. Dün tekrar baktım şöyle bir. Beni gülümseten kısımlardan biri...

"Bugün birşeyler oldu. Sabah yemini yedikten sonra gene o her zamanki iç sıkıntısıyle damlara bakarken şu kümesin üstüne atlasam diye düşündüm. Kanatlarımı çırpıp sıçradım. Kendimi kümesin üstünde görünce şaşkınlıktan bağırmışım. Ötekiler de bana bakarak bağrıştılar. Kümesin üstünden öteki kocaman dama uçmak daha kolay. Bir daha sıçradım bağıra bağıra. Kiremitlerin üstünde yavaş yavaş karşı yana yürüdüm. İçimde bir genişleme, yüreğimde hızlı bir çarpıntı başladı. Bizim yaşadığımızdan çok daha büyük bir avlu göründü gözlerime. Baktım bunun da dört yanı bizimki gibi duvarlarla çevrili. Ama bu başka; içinde yaprakları dökülmüş kocaman ağaçlar var. Toprak yemyeşil otlarla kaplı. Bu duvarların ardında bundan da büyük avlular vardır dedim. Sonra uzaktan sesi gelen horozların yaşadığı bir yer olacak. Bulacağım orasını."

haftalık

2008-03-09T16:07:00.000+02:00

Hafta güzel başlamıştı. Sıcacık, pırıl pırıl hava iyi bir işaretti.
Salı Sarper'lere katılmak için kadıköye gidecektim, vapuru kaçırdım ama bir sonrakine kadar etrafta dolaşırken iki adet elbise satın aldım.
Çarşamba da şu çeşit çeşit şeker satan dükkandan bir torba doldurdum; simitler, kurbağalar, köpek balıkları, yıldızlar, kola şişeleri, balıklar falan filan.
Perşembe güneye indiğimde Emir Bey ile karşılaştım. Geçen mayıs taşodasında kendisini sahnede görme ve şarkılarını dinleme fırsatına nail olduktan sonra bloglarımız üzerinden comment'leşmeye başlamıştık. Ancak yüz yüze tanışmışlığımız yoktu. Bu perşembeye kısmetmiş. Güneyin çeşitli yollarından doğru olanı seçmişim ki sanırım bikaç fotoğraftan tanıdığım paltosu ile karşıma çıkıverdi. Neyse ki o da beni tanıdı. Pek kibar kendisi. Ayaküstü birazcık konuştuk, sonra gülümseyerek kendi yollarımıza gittik. Kuzeye çıkmadan önce kadın kitapları sergisinden de üç tane gitap aldım kendime.
Buraya kadar her şey iyi güzel. Sonrasında kötü şans izimi buldu. İşlerim uzadı, sonra sanırım ateşim çıktı, ertesi sabah tansiyonum düştü göz kararması ve baş dönmesi şeklinde, sonra boğazım ağrımaya başladı, halsizlik falan filan. İple çektiğim iki olay vardı, ikisine de gidemedim böylece. Just perfect. Mutsuz ve somurtuk oturdum evde. İnsanın keyfi olmayınca evde oturabilmenin keyfine de varamıyor tabii.
Yarın yeni bir hafta...Tadı tuzu da elbet yerine gelir. Gelir di mi...

falling slowly

2008-03-02T22:55:00.004+02:00

Dün oscar törenini izlerken en iyi şarkı dalında adaylardan biri pek hoşuma gitti. Meğer ödülü de o almış, sonradan gördük. Once adındaki filmin şarkılarındanmış, filmi de merak ettim doğrusu. Adı Falling Slowly, bütün gün evde mırıldanıp durdum. Buyrun siz de bakın.

it's Todd now, Sweeney Todd

2008-03-02T18:48:00.006+02:00

Şu yazıda Sarper'in de dediği gibi Sweeny Todd'u izledik geçen gün. Yakınlarımca bilinen Tim Burton & Johnny Depp ortaklığına ve özelikle de bu ortaklıkta adı geçen ikinci şahsa olan düşkünlüğüm ve zaafım nedeniyle film hakkında çok objektif bir yorumda bulunabileceğimi sanmıyorum. Ama şöyle de bir gerçek var; başka oyuncular tarafından bize sunulsaydı çok daha az izlenesi olacağı kesin gibi. İzleyenlerin de en azından oyunculuk performansı ve kalitesi konusunda bana katılacağını düşünüyorum.

Buradan sonrası için spoiler uyarısı!!!

Kan konusuna gelince...ortalıktaki miktar ve o miktarın havayla temas anları abartılıydı, evet. Ama ben şu açıdan düşündüm bir de. Gerek olayların meydana geldiği kasvetli Londra atmosferi ( there's a hole in the world like a great black pit...), gerek de Mister T'nin ruh hali nedeniyle ekranda gördüğümüz renkler hep siyahlı grili, hep koyu idi. Bu tonlarla kıyaslanınca kırmızı renk çok çarpıcı oluyor elbette. Bu yüzden de kuvvetli duyguları vurgulamakta bire bir. Buna Mrs Lovett'da da tanık oluyoruz hatta. Dikkat ettiyseniz kendisini ilk gördüğümüzde saçları da etraftaki her şey gibi kopkoyu idi. Sonra dükkanda"işler" iyi gitmeye başlayınca, ve elbette yanında Mr T'nin varlığıyla, Mrs. Lovett'ın saçı kızıl bir tona dönüşüyor. Geleceğe dair kurduğu hayallerde kendisini giyerken gördüğümüz kırmızı elbise de bir nevi onun memnuniyetini simgeliyor olabilir. Tabii söz konusu Mr T olunca bu kuvettli duygular intikam arzusu ve öfke bileşimi tadında olduğu için her ustura darbesinde gördüğümüz fışkırmalar da beklenen bişey oluyor. Bir çeşit dışa vurum. İçindeki duyguları vurgularken biraz gözümüze sokup kameraya da sıçratıyor ama yoğun duygular işte naaparsın. Benzer şekilde filmin sonunda da onca senenin yokluğu, ızdırabı ve sevgisiyle şelalevari bir görüntü oluşuyor. Tim Burton'dan başkası yapsa bu kadar anlayışlı davranmazdım tabii :)

Dikkatimizi çeken bir başka nokta da genç Anthony. Kıza bir bakışta vurulup nerdeyse çantasını unutup gidecek olan, o andan itibaren "I feel you Johanna" "I'll steal you Johanna" diye ortalıkta geziniyor. Bu yüzden dayak yiyip, kapının önüne atılıp, kafasına da çantası atılıp, ağzı burnu kan revan içindeyken bile hala kalkıp " I'll steal you Johanna" diye devam eden genç. İşte azim, işte cesaret, aferin be Anthony. Gözümüzü yaşarttın.

Bir de ufak diyalog verelim bitirirken:

Mrs. Lovett: [placing a small pie on the counter] Here we are. Hot out of the oven.
Sweeney Todd: What is THAT?
Mrs. Lovett: It's priest. Have a little priest...
Sweeney Todd: Is it really good?
Mrs. Lovett: Sir, it's too good, at least. Then again, they don't commit sins of the flesh... so it's pretty fresh.

buzbağ angora akşam vakti terlik kiraz çilek long for somehow

2008-02-29T23:45:00.003+02:00

29 şubat. Evet. Her zaman rastlanmayan bir tarih. Biz de bari şarap alalım da manzarada içelim dedik. Epeydir bir şarap lafı geçmekteydi zaten. Bolca öküzgözü ile geçti zaman. Ben de söz vermiştim şarkı söylerim diye, söyledim. Ezginin Günlüğü'nden idi seçimlerim. Bir sigaramın dumanına sarsam, bir eksik bir şey, bir kanto. Sonra yesterday çıktı bi yerden. Kapanış olarak da one last goodbye düeti, çok içli çok :) Dağıldık sonra, ben hızımı alamayıp beşiktaşta bizim gençlere uğradım bir de, eve gitmeden.
Güzel bir 29 şubattı nitekim.

yeni lab

2008-02-25T22:45:00.000+02:00

Bu dönemki yeni görevim analitik lab'ı asistanlığı. Önce bir parça canım sıkıldı. Açıkçası ben organiğe devam etmek istiyordum, o konuları daha çok sevdiğim için. Böyle olunca hem ikinci sınıf hem de son sınıf öğrencilerim gitmiş oldu. Ama aslında yepyeni bir lab'a girmek de iyi olabilir. Bu konularda paslanmışsam ondan kurtulurum böylece. Yeni öğrencilerim de olacak. Geçen dönem organik lab'ında genetikçiler ve eğitimcilerin section'ları bendeydi . Şimdi ise ikinci sınıftaki kimyacıları göreceğim. Bu sabah bir ön toplantı yaptık, hoca ve biz üç asistan. Bilmiyorum havanın güzelliğinden miydi, ama bu lab'a dair iyi hisler oluştu içimde. Sanki işler genel olarak yolunda gidecekmiş gibi. Umarım hislerim doğru çıkar.

o sayfadan

2008-02-24T19:05:00.008+02:00

Yaklaşık iyi ay önce, yeni haftaya başlarken bir yazı yazmış, sonra da kaldırmıştım çeşitli sebeplerden dolayı.

Yazının original hali şöyle başlıyordu:
"Uyumakta çok zorlandım dün gece. Nezlemsi halim için aldığım ilaç çarpıntı yaptı fena halde. Bir yandan da saçıma sinmiş sigara kokusu midemi bulandırıyordu. Tabi en kötüsü aklımdan geçenlere hakim olamamamdı. Ne görüntüleri durdurabildim, ne sesleri, ne de kendi düşüncelerimi... "
Ve şöyle bitiyordu:
"...İlk defa sıcak şarap içtim dün. Aslında çok güzel. Tarçın kokulu. Ama benimki epey buruktu ne yazık ki..."

Aslına bakarsanız metinde ortadan kaldırmayı gerekli kılacak pek bişey yok. O yazıda da yazılmamış çok şey vardı çünkü. Öncesinde de. O dönem duygularımı yazıya dökmekte zorlanıyordum. Mutlu olduğun o zaman diliminde de içimden geçenleri yazamamıştım. Didn't want to jinx it, actually. Çünkü gerçekten mutluydum, umutluydum, bu konuda iyi hislerim vardı, kalbim kütür kütür, gözlerim pırıl pırıl, gülümsemem kocamandı. Ama aynı zamanda...korkuyordum. I was so terrified...Güneşin önünden bir bulut geçer gibi bir an tedirginleşiyordum. Her an kötü bişey olabilir gibi geliyordu. Ne zaman bişey olacak da büyü bozulacak diye içten içe bekliyordum. Ve korktuğum başıma geldi tabii.

Büyünün bozulduğu tarçın kokulu akşamdan sonra da o metni yazdım hissettiklerimi aktarmadan. Sonra da kaldırdım, çünkü ufak bir umut hala vardı; oyun başka türlü oynanacaktı ama hala oynanabilirdi. Ve ben duygularımı yazmamış da olsam, o yazılmamışların ağırlığını hissediyordum. Yeni oyun planına göre oynayabilmem için de içimi kemirmekte olan karanlık fısıltılardan uzak durmam gerekiyordu. Öyle de yaptım, bir süre. Ama işin rengi değişip o içten içe bildiğim tona döndü. Artık vaziyet belliydi. Sonrası zaten...

It wasn't worth fighting for, obviously.

Ben şarkıyı koymuştum zaten şu yazıda, you...disappoint me diyerek...

a little treat

2008-02-23T17:45:00.002+02:00

"The house smelled musty and damp and a little sweet, as if it was haunted by the ghosts of long dead cookies."
American Gods - Neil Gaiman

mehtaplı gecede bebek dönüşü

2008-02-21T23:15:00.003+02:00

Beşiktaş'tan otobüse bindim. Oturacak yer yoktu, arka kapının orada dikildim biraz sıkkınca. Arka beşlide hoş bir genç oturuyordu. Camdan etrafa bakma ayağına bi iki defa kestim kendisini ayıptır söylemesi. O da verilebilecek en iyi karşılıklar listesinden bişey seçti; köprüyü geçince otobüsten inip yerini bana bıraktı. İnerken baksaydı bir de, ne tatlı gülümsediğimi görebilecekti.

huyu suyu belli olmamak

2008-02-21T00:59:00.001+02:00

- pekiii... çayına ilaç katiim mi?
- ı ıh
- o-hoo... hiç eğlenceli değil
- şimdilik suyuna gitcen
- suyuna ilaç katiim yani?

I...

2008-02-20T23:44:00.002+02:00

Playlistimi incelerken bir şarkı takıldı gözüme. Çok dinlemişsin bunu dedi liste. Neydi ki bu dedim ben. Sonra hatırladım ne olduğunu. Hayret, unutmuşum. Aslında kasten unutmuşum sanırım, nasıl becerebildiysem o zaman. Tatlı bir melodisi vardı, neredeyse ninni gibi. Güzel bir iyi geceler şarkısı olabilirdi, hatta ben güzel bir günaydın şarkısı olacağını da düşünmüştüm o zaman...
Şimdi kafamda minik bir müzik kutusu açılmış gibi o melodi çalıp duruyor. Bir süre dinleyeyim bari, sonra başka bir kutuya sıra gelir belki.

züper hava

2008-02-20T23:33:00.000+02:00

Bugünki pırıl pırıllığa bakıp "şu cemre hakkaten düştü galiba dün havaya" diye düşündük. Yerlerde hala kar olsa da içimizde bir kıpırtı, efendime söyliyim bir gezme dolaşma isteği... Milleti ayaklandırdım, öğle yemeğine güneye indik. Okulun bikaç haftalık tenhalığından sonra bugün derslerin başlamasıyla etraf pek kalabalıklaştı. Tabii yine eski günleri özler gibi oldum; kendi dönemimden sürüyle insanın olduğu zamanları ...Yine de bikaç tanıdıkla karşılaşmadım değil. Mesela geçen dönemki ilk gün gibi yine dakkabirgolbir onunla. Rather peculiar. Bir de bizim Absen'i gördüm yokuşta taa öteden, bağırdım taa öteden. O beni önce sağda solda yukarıda filan aradı, sonra yerimi tespit etti :)

Bahar geliverse ya çabucak...

bitkilerin gizemli dünyası

2008-02-17T18:15:00.004+02:00

Küçüktüm. Kuzenimle birlikte halama gitmişiz öğlen. Mantı ve bir sebze yemeği pişirmiş. Ben sevmemişim bunu. Eve gidince annem sormuş "Ne yedin?" diye."Mantı bi de otlu bi yemek ama onu sevmedim" demişim. Annem merak etmiş, neydi adı diye. Ben düşünmüşüm düşünmüşüm, cevabım : kaz ipi.
Evde bir yakınımız daha varmış, onda da annemde de bir merak bir merak tabi; kaz ipi neymiş olur mu öyle ot diye. Halamı arayıp olayın aslını öğrenmişler.
O yediğim ot hindiba imiş meğer. Ya da benim anladığım şekliyle; hindi bağ.

Hakkımdaki bu hikaye orada burada anlatılır o gün bu gündür.

someday i’ll walk away and say,

2008-02-11T23:15:00.000+02:00

Hemeen bir şarkı daha koyalım, önceden seçmiştim zaten bunu. Ama bu sefer youtube'den. İzleyenler hatırlar belki, Constantine filminde bara giriş sahnesinde çalan şarkıdır. A Perfect Circle - Passive

brownie hayaliyle başlayıp twix'le eve gitmek

2008-02-10T23:18:00.000+02:00

- Hmmm canım tatlı istedi...ama böyle yoğun çikolatalı bişi. Hani böyle ilk üç çatalı nefis harika dolu dolu tatlıdır, beşinciden sonra doymaya başlarsın, yedinciden sonrasını yiyemezsin zaten, ama müthiş doyurucudur, öyle bişi istiyorum.
- Niye daha sakin bişey istemiyosun?? :)
- O ilk üç çatal çook güzel de o yüzden... sanırım bu düşünce biçimi benim sonum olacak...

I’d like to fly, but my wings have been so denied

2008-02-10T01:16:00.000+02:00

Bu şarkıyı ne zamandır şuraya koyayım diyordum. İşte size Alice In Chains - Down In A Hole. Bu mtv unplugged versiyonu daha çok hoşuma gidiyor. Grubu bana tanıtan arkadaşa da buradan selamlar. Oturup son maceralarımı konuşsak halime pek gülerdi herhalde, yine.